Waarom vrouwen in januari vaak zo moe zijn – en wat daar écht bij helpt

De kerstvakantie is al een tijdje voorbij, de agenda loopt weer vol en ineens… is het alsof je batterij er definitief mee stopt. Je slaapt maar wordt niet uitgerust wakker. Je hoofd is mistig. Kleine dingen maken je emotioneel of juist vlak. En diep vanbinnen denk je: “Wat is er mis met mij? Waarom werkt mijn lijf niet mee?”

Laat ik je dit meteen zeggen: er is niets mis met jou. Dit is geen zwakte. Dit is een logisch gevolg.

Altijd nét over je eigen grens

Veel vrouwen zijn enorm goed in doorgaan. In aanpassen. In zorgen. Nog even dit afmaken. Nog even sterk blijven. Nog even de schouders eronder.

December is daar een perfecte snelkookpan voor. Werk afronden, iedereen zien, cadeaus regelen, gezelligheid creëren, emoties dragen (die van jezelf én van anderen). En ondertussen merk je wel signalen… maar je luistert er niet echt naar.

Een zenuwstelsel dat altijd 'aan' staat

Wat er vaak gebeurt, is dit: je zenuwstelsel staat al maanden – soms jaren – in de ‘aan‘ stand. Doorgaan, regelen, alert zijn. Ook als je ‘rust’, staat er vanbinnen nog iets strak gespannen.

In december gaat daar nog een schep bovenop. Je leeft op wilskracht. Op adrenaline. Op “nog even”.

En dan… valt de druk weg. De vakantie begint. De verplichtingen stoppen.
En precies dán zegt je lijf: “Oké. Nu ga ik herstellen.”

Dat voelt niet als ontspanning. Dat voelt als instorten.

En net als je weer een beetje bent bijgekomen is het alweer januari. Alles start weer op. Maar je lijf – en jij – hebben nog weinig zin.

"Je lijf laat je niet in de steek, het communiceert met je."

Waarom rust vinden soms zo moeilijk is

Echte rust vraagt iets anders dan een vrije dag of een avond op de bank. Het vraagt dat je jezelf weer gaat voelen. En dat is spannend als je dat lang niet gedaan hebt.

Veel vrouwen hebben onbewust geleerd:

Ik moet het zelf doen
Ik mag anderen niet belasten
Eerst de ander, dan ik
Rust verdien je pas als alles af is

Maar je lijf werkt niet met to-do lijstjes. Je zenuwstelsel herstelt alleen als het zich veilig voelt. En veiligheid ontstaat door zachtheid, vertraging en verbinding – niet door nóg beter je best doen.

Wat helpt wél?

Niet nóg een plan. Niet nóg een doel. Maar een andere manier van luisteren.

Begin met opmerken, niet oplossen
Voel eens: waar zit spanning in je lijf vandaag?
Zonder het weg te willen hebben. Of te veroordelen.
Oefen met stoppen vóór je leeg bent
Niet pas rust nemen als je instort, maar bij de eerste signalen.
Een pauze voordat je hoofd ‘ja’ zegt en je lijf eigenlijk ‘nee’.
Wees zachter voor jezelf dan je gewend bent
Zou je zo tegen een vriendin praten die zich zo voelt?
Waarschijnlijk niet. Die vriendelijkheid mag ook naar jou.

4. Leer leunen (ja, echt)
Je hoeft het niet alleen te dragen.
Steun ontvangen is geen falen, het is regulatie. Samen ontladen, samen ademen, samen even niet sterk hoeven zijn.

5. Verbind je weer met je lijf
Wandelen zonder doel, maar met aandacht. Langzamer bewegen. Je adembeweging opmerken. Niet om iets te bereiken, maar om jezelf weer te voelen.

Dit is geen 'januari dip', maar een uitnodiging

Om het patroon te zien waarin je steeds over je eigen grenzen gaat.
Om niet nóg een jaar hetzelfde te doen.
Om je lijf serieuzer te nemen dan je innerlijke criticus.

Je hoeft niet te wachten tot je opnieuw instort om het anders te doen.
Je mag nu al kiezen voor meer verbinding, meer steun en minder moeten.

En als je voelt: “Ik weet dit wel, maar ik kom er zelf niet uit”, dan is dat precies het moment om het niet meer alleen te blijven doen.

Zachter leven leer je niet in je hoofd.
Dat leer je in contact. Met je lijf. En met een veilige, aanwezige ander.

Verdiepingsgroep voor vrouwen in Leiden

Op 15 maart start er een nieuwe groep voor vrouwen die al het nodige aan persoonlijk werk hebben gedaan. En die verlangen naar verdieping, samenzijn en moeiteloosheid. Deze groep is voor jou, als je herkent dat je:

er klaar mee bent om zo hard aan jezelf te werken, maar wel verlangt naar diepere verbinding
op zoek bent naar een plek waar je echt kunt landen, in een veilige bedding
wilt ervaren hoe het is om te leunen, zonder daar je best voor te hoeven doen
toe bent aan verdieping en integratie van alles wat je al weet, maar meer wilt belichamen.

Nieuwsgierig? Op deze pagina lees er alles over en neem vooral contact met me op als je mee wilt doen of vragen hebt. Je bent van harte welkom!

Vaker tips en inspiratie ontvangen?

Laat hiernaast je gegevens achter en ik stuur je (ongeveer eens per maand) mijn nieuwste blog toe.

Met lichaamsgerichte therapie op weg naar meer zelfliefde

Ben je klaar met die innerlijke stem die zegt dat het nooit goed genoeg is? En heb je al van alles geprobeerd, maar nog niet iets gevonden waar je je écht beter door gaat voelen? Dan ben je welkom om een langs te komen voor een gratis sessie, online of live op de praktijk in Leiden.

Daarin vertel ik je precies waarom lichaamsgerichte therapie je zo goed kan helpen om al dat inzicht om te zetten in echte, blijvende verandering. Ook onderzoeken we samen wat jij precies nodig hebt en wat daar de beste route voor is. Vanaf januari is er weer ruimte in mijn agenda; je bent van harte welkom!

5 survivaltips voor de feestdagen (met een flinke dosis zelfliefde)

De feestdagen kunnen heerlijk zijn, maar ook voelen als een jaarlijkse stresstest. Juist nu komen oude patronen haarscherp naar boven. Voor je het weet ben je bijvoorbeeld harder bezig met wat een ánder wil of nodig heeft dan met wat jóu eigenlijk goed zou doen.

Bang om iemand teleur te stellen, voelen dat je tekortschiet, of automatisch in dat “ik regel het wel”-standje schieten nog voordat iemand erom gevraagd heeft. Als je jezelf hierin herkent: je bent écht niet de enige.

Precies daarom deel ik deze vijf feestdagentips. Ze helpen je om midden in alle decemberdrukte wat vaker terug te keren naar jezelf, met meer rust, meer ruimte en vooral meer zelfliefde. Zodat jij het óók nog een beetje leuk hebt. Komt ie!

1. Je moet he-le-maal níks

Nee, ook niet omdat een ander iets “zo graag wil”. Tuurlijk kun je rekening houden met elkaar, maar dat moet dus wel twee kanten op. Dus: onderhandel!

Vind je samen eten best gezellig, maar heb je geen zin om uren in de keuken te staan? Laat iedereen iets meenemen. Vieren jullie kerst altijd bij je (schoon)ouders, maar zou jij het stiekem ook weleens leuk vinden als zij naar jullie komen? Zeg het hardop.

En voor de echte durfal: heb je totaal geen zin in dat verplichte etentje, ook al wil-hij-het-zo-graag? Boek een dagje sauna en zeg dat je nu al uitkijkt naar een weerzien later op de avond.

2. Focus op waar je wél blij van wordt

Je doet dit ergens voor. Misschien omdat de kinderen er intens blij van worden. Misschien omdat je dan die leuke neefjes en nichtjes weer ziet. Of omdat je het ook wel leuk vindt om iedereen te zien. Maar zelfliefde is ook: kiezen waar je je aandacht op richt.

Dus hou je focus daar waar je blij van wordt. Niet op die passief-agressieve opmerking van je moeder. of die irriante nicht. Maar op die blije gezichtjes (en -hopelijk- lekker eten). Dat vindt je zenuwstelsel een stuk fijner!

"Rust is niet iets dat je moet verdienen, maar iets dat je nodig hebt"

3. Lege tijd (ja, dat moet op de planning)

Ik kan dit niet hard genoeg roepen: PLAN LEGE TIJD! Juist in deze drukke weken is het verleidelijk om maar door te rennen als een soort kerstelf op energiedrankjes. Maar je zenuwstelsel trekt dat niet.

Zonder rust stapelt alles op. Gevolg? Kort lontje, overprikkeld, minder genieten. Dus laat ruimte tussen….ALLES.

Een ochtend zonder plannen.

Een wandeling alleen.

Tien minuten op de wc met de deur op slot en niemand die “mamáááááá” roept.

Jij eerst, dan de ander. Dát is gezonde zelfliefde.

4. Vertraag

Lijkt op de vorige tip, maar is anders. Je mag best bezig blijven. Maar doe het langzamer. Met aandacht. Geen deadlines, geen marathons van “alles moet klaar”.

Je ziet wel of het lukt. Wat af is, is af. Wat niet af is, blijft gewoon liggen. Jouw innerlijke rust is belangrijker dan perfecte cadeau’s of een ideaal gedekte tafel.

En om in die rust te kunnen blijven, is het nodig dat je terugschakelt. Zelfliefde is geen karaktereigenschap, maar een skill set die je kunt trainen. En mindfull doen wat je doet is daar een belangrijk onderdeel van.

5. Iedere dag iets voor jezelf doen

Zelfliefde zit in kleine dingen. Iedere dag iets doen waar je blij van wordt, of waar je zenuwstelsel van ontspant, is een krachtig tegengif voor ‘alles-wat-moet’.

Een cappuccino in stilte.

Een rondje buiten wandelen met je favoriete muziek.

Drie pagina’s van een boek.

Dansen in je woonkamer op foute kersthits.

Maak er tijd voor; dat is hoe je stresssysteem ontspant en jij weer oplaadt.

Bonustips 6 & 7

6. Check je zorgverzekering

Gun jezelf in het nieuwe jaar wat financiele ruimte voor passende steun en check je zorgverzekering! Via deze link kun je precies zien welke zorgverzekeraars complementaire geneeswijze (waaronder therapie bij mij) vergoeden vanuit de aanvullende verzekering. En je hebt nog tot 1 januari om over te stappen.

7. Doe mee aan de Winter Workshop: een avond om écht te landen bij jezelf

Merk je dat je juist in deze drukke weken wat meer ruimte nodig hebt? Dan ben je welkom bij de Winter Workshop op 16 december van 19:00 tot 21:30. We starten met een rustige meditatie op de energie van de Winterwende en zakken daarna dieper in ons lijf met zachte, lichaamsgerichte oefeningen.

Vanuit die ontspanning zetten we in de groep jouw intentie voor het nieuwe jaar neer; zo krijgt hij veel meer kracht en helderheid. Je gaat naar huis met ontspanning, focus en een gevoel van diepere verbinding. Met jezelf én anderen.

Vaker tips en inspiratie ontvangen?

Laat hiernaast je gegevens achter en ik stuur je (ongeveer eens per maand) mijn nieuwste blog toe.

Met lichaamsgerichte therapie op weg naar meer zelfliefde

Ben je klaar met die innerlijke stem die zegt dat het nooit goed genoeg is? En heb je al van alles geprobeerd, maar nog niet iets gevonden waar je je écht beter door gaat voelen? Dan ben je welkom om een langs te komen voor een gratis sessie, online of live op de praktijk in Leiden.

Daarin vertel ik je precies waarom lichaamsgerichte therapie je zo goed kan helpen om al dat inzicht om te zetten in echte, blijvende verandering. Ook onderzoeken we samen wat jij precies nodig hebt en wat daar de beste route voor is. Vanaf januari is er weer ruimte in mijn agenda; je bent van harte welkom!

Verbinding kwijt in een relatie of vriendschap? Dit helpt.

Herken je dat gevoel dat je iemand dichtbij eigenlijk kwijtraakt? Dat je telkens weer vastloopt in dezelfde oude patronen – in je relatie, met een vriendin of zelfs op je werk? Het kan pijnlijk en verwarrend zijn als de verbinding ineens weg lijkt. Gelukkig is het meestal mogelijk om die weer te herstellen.

Hoe we verbinding verliezen

Ze buigt naar het raampje van de auto en ik zie het al aan haar gezicht; deze dame is niet in een milde bui. Wat ik begrijp, als je bij 37 C in de brandende zon tussen de autodampen staat.

“Papers please.” Mijn man graait wat om zich heen, geeft haar de autopapieren en zijn rijbewijs. “Passport!” Ik zie hem schrikken. “I don’t have it with me”. Waarop ík schrik.

“Hoezo, je hebt hem niet bij je???” “Ja, ik dacht dat mijn rijbewijs genoeg was….”

En daar ging het mis. Na een lange reisdag, een oververhitte auto en een hoop gezeur vanaf de achterbank, had ik weinig innerlijke ruimte over. In mij ging een heel circus van stemmen aan.

De Controlefreak: “zie je wel, als ik er niet bovenop zit gaat het mis!!!”. De Criticus: “sukkel!”” en “eigen schuld, je wéét dat je dat soort dingen niet aan hem kunt overlaten” en de Boze Betweter “dit zou mij echt nóóit overkomen”.

Allemaal reacties op mijn eigen schrik. En oh, wat ken ik dat goed. Het gebrek aan vertrouwen, het keiharde oordeel en die superieure houding – allemaal beschermingsmechanismen. Die me weghalen bij mezelf én bij de ander.

Dit is precies hoe het werkt als je de verbinding verliest. Je wordt geraakt in iets ouds, iets wat ooit waar was, maar nu niet meer. Overlevingsdelen nemen het stuur over. En ineens reageer je vanuit een kindpijn in plaats van vanuit je Volwassen Zelf.

Wat er gebeurt als de verbinding wordt verbroken

Of het nu in een relatie, vriendschap of samenwerking is: als oude patronen de overhand krijgen, verlies je contact. Niet alleen met de ander, maar vooral ook met jezelf. Je voelt je klein, tekortgedaan of alleen. En omdat de intensiteit vaak hoog is, ga je juist nog harder duwen, oordelen of terugtrekken – wat de afstand alleen maar groter maakt.

Dat maakt verbinding verliezen zo pijnlijk. Het triggert onze diepste kindstukken: niet gezien, niet gehoord, verlaten. En vaak herhalen we dit patroon (onbewust) in het hier en nu.

Hoe je de verbinding weer herstelt

Het goede nieuws: verbinding herstellen is altijd mogelijk. Niet altijd meteen met de ander, maar wél met jezelf. En vanuit daar ontstaat vaak ook weer ruimte om de ander echt te bereiken. Wat helpt daarbij?

Inzicht in je patronen - zodat je herkent wat er gebeurd en welk deel in jou het overneemt
Contact met je gevoel - zodat je weet waar het écht over gaat en welke behoefte er speelt
Je emoties leren reguleren - zodat je niet overspoeld raakt maar vanuit rust kunt communiceren
Steun en bedding van anderen - een plek waar je kunt delen en ervaart dat je er niet meer alleen voor staat

Wanneer je weer toegang hebt tot je Volwassen Zelf, verandert alles. Je hoeft dan niet meer terug te trekken, te vechten of jezelf te verliezen. Er komt ruimte om weer echt contact te maken – met jezelf én met de ander.

In mijn praktijk werk ik met mensen die juist hiermee worstelen. Mensen die verlangen naar meer verbinding – met zichzelf, met hun partner, vrienden of collega’s. Het is mijn missie om hen te helpen loskomen uit oude patronen, en weer te ontdekken hoe het is om écht in contact te zijn.

Is dat ook waar jij naar verlangt? In september heb ik weer ruimte voor een aantal gratis kennismakingsgesprekken. Daarin kijken we samen of ik iets voor je kan betekenen.

Daarnaast zijn er dit najaar weer mooie momenten om live mee te doen. Bijvoorbeeld een dag Familieopstellingen, het Herfstritueel of de start van een nieuwe Vrouwengroep. Allemaal kansen om jezelf dieper te ontmoeten en meer verbinding te ervaren. Hieronder vind je de agenda voor dit najaar; ik ontmoet je graag!

Workshops en trainingen voor meer verbinding

🌱 Zondag 14 september (10:00 – 17:00) – Familieopstellingen
Samen met William Wilson organiseer ik weer een dag voor (ex)cliënten en anderen die al eerder innerlijk werk hebben gedaan. Een kans om een hardnekkig patroon te doorbreken, een vraag in te brengen of als representant de helende kracht van opstellingen te ervaren.

🍂 Zondag 21 september (10:00 – 13:00) – Herfstritueel
Een ochtend waarin we stilstaan bij de overgang naar de herfst. Verbind je met de energie van dit seizoen, neem tijd om te vertragen en ervaar de kracht van samenkomen in ritueel. Onderdeel (ook los te volgen) van de workshopreeks ‘Een jaar in verbinding’.

🔥 Vrijdag 31 oktober – Start vrouwengroep ‘’Zin in jezelf; ruimte en steun voor jouw levensvuur””
Een training speciaal voor vrouwen die verlangen naar meer moeiteloosheid, bedding en levensenergie. Ruimte om jouw innerlijk vuur te voelen en te voeden samen met gelijkgestemden.

Zelf ervaren?

Meld je dan aan voor het moment dat jou het meest aanspreekt en gun jezelf de kans om weer dieper in verbinding te komen – met jezelf én met anderen.

Vragen? Mail of bel me gerust, ik beantwoord ze graag. Of laat hieronder je gegevens achter, ik reageer binnen twee werkdagen.

Benieuwd hoe het afliep op onze vakantie?

Heel eerlijk; het duurde wel even. Maar toch was ik op een gegeven moment in staat om ‘sorry’ te zeggen. Voor mijn felheid, die niet bij mijn man thuishoort. En kon ik uitspreken dat ik niet alleen was geschrokken, maar ook geraakt. In een oud verhaal waarin ik er alleen voorsta en alles zelf moet doen, omdat het anders ‘’mis’’ gaat.

Dat ik ervan baalde dat het nu ook daadwerkelijk mis was gegaan. Of nou ja, bijna dan. Want ik wil die bevestiging voor mijn Controlefreak helemaal niet. Steeds overal bovenop zitten is namelijk (naast dodelijk vermoeiend) ook gewoon echt niet leuk. Voor niemand.

En daarop kreeg ik zijn erkenning; dat het nogal stom van hem was geweest. Hij ook wel snapte dat ik baalde en boos werd. Dat hij dat ook was, op zichzelf. Maar hier wel van had geleerd. En we hadden een mooi, diep gesprek over hoe onze patronen in dit voorbeeld in elkaar grijpen.

Is het daarmee gelijk opgelost? Nee, tuurlijk niet. Maar we waren weer samen. Ieder met ons eigen stuk, maar wel weer in verbinding. En daar gaat het om.

Deze blog volgen?

Laat hiernaast je gegevens achter en je ontvangt -ongeveer eens per maand- mijn nieuwste blog met tips, inspiratie en de actuele agenda.

Deze 3 vaardigheden maken je leven een stuk leuker!

Er is lijden in het Leven. Dat is de eerste ‘edele waarheid’ in het Boeddhisme – en een feit waar we ons graag en vaak tegen verzetten. Want: pijn is niet fijn. Toch is het een heel goed idee om te accepteren dat dit zo IS.

Maar daar moest ik mezelf wel even aan helpen herinneren, toen ik al op dag één van onze verre reis het haar van mijn jongste vasthield terwijl ze haar maaginhoud leegde boven de wc pot. Of toen ik de dag daarna zelf ging. Of bij het insmeren van mijn 68 zandvliegbulten (inclusief allergische reactie) die de paradijselijke strandervaring behoorlijk verpestten. De dodelijk kwallen en Chinese toeristen met een selfie-verslaving maakten het er niet veel beter op.

Ik had natuurlijk gruwelijk chagrijnig kunnen worden. En to be honest kwam er op dag 7 ook een moment dat ik huilend naar huis wilde gaan, na de zoveelste tegenslag. Na zes nachten van gemiddeld zo’n twee uur slaap (#jetlag) was ik ein-de-lijk in slaap gevallen. Om een paar uur later wakker te worden van mijn oudste, die aan mijn bed stond met een acute oorontsteking. Op de avond voordat we naar een prachtig huisje op het strand zouden vertrekken om te gaan snorkelen.

“Ja sorry schat, je mag de komende week wel het water niet in”. Echt, ik kon wel janken.

Dus het lukt niet altijd :).

Maar. Het had heel veel erger kunnen zijn. In mijn vorige leven had ik mezelf goed afgestraft, met opmerkingen als “tja, je hebt je ook niet goed voorbereid”, “waarom moet je dan ook zo nodig je gezin meeslepen naar de andere kant van de wereld” en “dat krijg je er nou van”.

Waardoor ik inderdaad chagrijnig zou zijn geworden, met uitvallen naar de kinderen en verwijten aan het adres van mijn man als gevolg. Niet omdat die iets verkeerd gedaan had, maar gewoon omdat hij in de buurt was.

Nu koos ik een andere route. Na de zandvliegjes en de oorontsteking was mijn grens bereikt en heb ik al mijn oude programmering het raam uit gegooid. Ik keek mijn man aan en zei: “en NU gaan we naar dat vijfsterrenhotel”.

Gevolg? Drie heerlijke dagen op een dik matras met airconditioning, buffet, activiteiten voor de kinderen en massage service. Oh ja, en een gapend gat in het reisbudget, maar dat kon me dus niks meer schelen.

Opgeladen en vol goede moed doken we vervolgens de diepe jungle in. Wat daar gebeurde is voer voor een ander blog, maar het werd in ieder geval een stuk leuker.

Dankbaar dacht ik terug aan de Vipassana training en alle andere mediatie oefeningen sindsdien. Want mediteren doe je niet om Zen te worden, maar om te leren zitten met wat er IS. En om ruimte te creëren om niet vanuit automatische patronen te reageren maar meer bewust te kiezen voor wat dienend voor je is.

En dat brengt me bij de eerste van drie vaardigheden die niet alleen een reis maar het leven in het algemeen echt een stuk leuker maken.

1) Met je blote billen op een mierenhoop blijven zitten

Oftewel: leren lijden. Wat vooral betekent ophouden met het verzet tegen die eerste nobele waarheid, namelijk het gegeven dat er lijden IS. Ga ermee zitten. Adem. Voel. En doe niks.

Dat laatste, dat is de truc. In mijn geval betekende dat bijvoorbeeld niet krabben en geen Chinezen overboord gooien. Want meestal verergert dat de zaak alleen maar.

2) Lief zijn voor jezelf

In plaats van de innerlijke zweep erover te halen als er dingen anders gaan dan gepland, kun je ook eens stilstaan bij wat je behoefte in het Nu is. En daar dan voor gaan zorgen.

Een vijfsterrenhotel bijvoorbeeld. Maar soms is het zo simpel als het dichtklappen van de laptop en een rondje gaan lopen. Of de lauwe bak koffie teruggeven en vragen om een nieuwe.

3) Lichaamsbewustzijn opbouwen

Boeddha ging na die eerste edele waarheid, er is lijden, nog veel verder. Met als goede nieuws dat er ook een weg uit het lijden is en een achtvoudig pad dat daartoe leidt. Nu ben ik zelf geen Boeddhist (al vind ik wel heel veel dingen mooi en waardevol aan deze leer) en wil ik jou al helemaal niet bekeren. Maar dat er een weg uit het lijden is, daar ben ik van overtuigd.

En die begint in mijn optiek bij het leren (her)kennen van je automatische patronen, verwondingen en mechanismen uit je kindertijd die ooit dienend waren maar je nu vooral in de weg zitten. Is dat makkelijk? Nee. Maar wel zeer de moeite waard.

Je belangrijkste helper bij deze heldentaak is je eigen lichaam. Want DAT is waar je kwetsuren en patronen voelbaar worden. En waar je ze kunt veranderen. Het is ook de plek waar je contact kunt krijgen met wat JIJ eigenlijk wilt en wat je nodig hebt. Altijd in het Nu.

Hulp bij nodig? Dan ben je welkom. Er is weer wat ruimte in mijn agenda voor individuele sessies en de kennismaking is gratis.

Warme groet,

Selena

Start de zomer met rust in je hoofd en vuur in je hart

Als kind was ik het liefst buiten.
Niet op het schoolplein of in een speeltuin, maar in het echte buiten. Ik kon uren verdwalen in het park bij ons in de wijk, op zoek naar kikkers, zwerfstenen en geheime paadjes. Of klauterend over rotsen tijdens vakanties in Kroatië, met geschaafde knieën en het zout van de zee in mijn haar.

In de natuur voelde ik me thuis.
Niet omdat ik het daar allemaal zo goed begreep — maar juist omdat ik niets hoefde te begrijpen. De bomen, het water, de stenen — ze vroegen niks van me. Ze waren er gewoon. En tussen dat alles verdween de tijd. Verdween ik, eigenlijk. En vond ik mezelf.

De natuur was mijn veilige plek.
Een plek waar ik kon ademen, waar mijn lijf ontspande en mijn gedachten stil werden. Waar ik kon voelen dat ik onderdeel was van iets groters, zonder dat iemand me dat hoefde uit te leggen. Mensen vond ik vaak ingewikkeld. Maar de natuur — die sprak mijn taal.

Misschien herken je dat wel.
Die behoefte om even los te komen van de hectiek. Terug te keren naar eenvoud, naar stilte, naar iets wat klopt — zonder dat je er woorden aan hoeft te geven.

Een heel krachtige manier om dat te doen is samen in een cirkel te stappen, in de vorm van een ritueel. Je intenties uitspreken. Gezien worden. En voelen dat je gedragen wordt — door de aarde onder je, het vuur tussen ons, en de mensen om je heen.

Dat kan spannend zijn, ja. Gezien worden is kwetsbaar. Maar het is ook precies wat ons zo menselijk maakt: de diepe wens om écht te mogen verschijnen zoals je bent.

Binnenkort is er weer zo’n moment.

Op zondag 15 juni nodig ik je uit om van 10:00 tot 12:30 samen de zomerzonnewende te vieren. Een ochtend waarin we stil staan, loslaten, en helderheid scheppen voor het seizoen dat voor ons ligt.

Deze zonnewende is ook een keerpunt: het licht is op z’n hoogst, maar vanaf nu worden de dagen langzaam korter. Het is een moment van overvloed én inzicht. Een kans om te vieren, én te luisteren. Naar jezelf.

Wat is er in jou gegroeid sinds de winter?
Wat mag je loslaten om ruimte te maken voor het nieuwe?
Wat wil er tot bloei komen in jou deze zomer?

Hier bewust tijd en aandacht aan besteden zorgt ervoor dat je met meer energie, lichtheid en helderheid de zomer in kunt gaan.

Om dit vorm te geven heb ik teruggegrepen op mijn oorspronkelijk achtergrond als antropoloog, waar ik heel veel heb mogen leren van natuurvolkeren en hun rituelen. Alles in een modern jasje, dat natuurlijk wel, en niet te zweverig – want dat past me niet.

Wat dan wel?

Een ritueel

We verzamelen in een cirkel rond het vuur, op een plek in de natuur.
We openen met stilte, adem en aanwezigheid. Er is ruimte voor dankbaarheid, voor delen, voor wandelen met een vraag, voor loslaten en voor intentie.

Op de foto zie je de plek en hoe het er daar nu uitziet. Wat er precies gebeurt, ontdek je als je erbij bent. Maar reken op zachtheid, kracht, stilte, natuur, vuur en een liefdevolle cirkel. Op aandacht en ruimte voor jezelf. En op een zaadje planten voor datgene wat jij graag tot bloei wil laten komen deze zomer.

Wat het je brengt

Rust en even stilstaan, in een tijd vol beweging
Verbinding met jezelf, de natuur en gelijkgestemden
Helderheid over wat jij wilt laten groeien
Loslaten van wat je belemmert

Blijf je mee lunchen?

Na het ritueel is er een potluck lunch. Neem iets lekkers mee om te delen (fruit, salade, brood, taart, kruidenthee…).

We eten samen, kletsen na, verbinden verder of staren in stilte naar het vuur. En als je na het ritueel liever naar huis gaat is dat ook helemaal prima; alles mag.

Praktisch

Waar: Voedselbos Okkerheide in Leiden
Wanneer: Zondag 15 juni (en bij slecht weer op 22 juni)
Tijd: 10:00 – 12:30 (lunch optioneel daarna)

Voor deze ochtend vraag ik een bijdrage van 45 euro per persoon. Goed om te weten: deze workshop is onderdeel van ‘Een jaar in verbinding’; een reeks seizoensworkshops. Doe je aan alle vier mee, dan krijg je korting.

Laat jouw zomer beginnen vanuit bewustzijn en verbinding. Meld je nu aan door een reply te sturen op deze mail, of stuur me even appje.

Zie ik je bij het kampvuur?

Liefs,

Selena

Het is tijd voor diepe rust

Voel jij het ook? Die trek naar binnen? De behoefte om te vertragen, verstillen, los te laten…

Terwijl ondertussen de wereld aan je blijft trekken? En er nog van alles ‘moet’?
Diep triest is het eigenlijk.

Dat juist in een periode dat alles in de natuur stil valt, wij geacht worden om door te gaan. En er komt vaak nog een tandje bij; voor velen van ons zijn november en december zo’n beetje de drukste tijden van het jaar.

Niet alleen op het werk maar ook thuis. Projecten moeten af, de feestdagen komen eraan (ik hoorde vandaag mijn oudste al iets zeggen over lootjes trekken na de herfstvakantie ) en tussendoor wordt iedereen ook nog eens ziek.

Niet zo gek. Want in deze maatschappij roeien we met z’n allen flink tegen de stroom (lees: de natuur) in. Dat kost energie – en niet zo’n beetje ook.

En het vraagt moed -serieuze moed- om iets anders te doen dan de rest. Om jezelf en je eigen behoeften serieus te nemen. Meer dan dat: om ze zelfs VOORRANG te geven.

Vaak betekent dat namelijk breken met hele diepe (en meestal onbewuste) patronen van jezelf wegcijferen. Van gericht zijn op de ander, ‘als die het maar goed heeft’.

Of van een sterke innerlijke Slavendrijver die het to-do lijstje opsomt zodra je even gaat zitten met een kopje thee. Waardoor niks doen en daarvan genieten bijna onmogelijk wordt.

En zo kan ik nog wel even doorgaan :).

Wat we zijn kwijtgeraakt

Je hoeft maar naar buiten te kijken om te zien wat eigenlijk de bedoeling is van deze tijd. Maar wij zetten de verwarming aan, ontsteken het kunstmatige licht en gaan door.

En dat heeft een prijs. Want naast vermoeiend en ziekmakend, is er in dit tempo ook geen tijd voor bezinning. Reflectie. Om te verteren wat er het afgelopen seizoen allemaal is gebeurd, los te laten wat niet meer dient en zo ruimte te maken voor iets nieuws.

Om jezelf te voelen, je innerlijke kompas. “Klopt dit nog voor mij?”.

In stamverband kwamen we rond deze tijd bij elkaar om precies dat te doen. Samen te reflecteren, vertragen, los te laten en te bezinnen.

Want het hoeft ook niet alleen; sterker nog, bij elkaar kruipen is ook nog zo’n natuurlijke neiging die we kunnen voelen als de dagen steeds korter worden.

Ruimte nemen voor jezelf

Maar uit de dagelijkse hectiek stappen, werkelijk tijd en ruimte maken voor jezelf, dat kan voelen als een radicale daad. Zeker voor ons vrouwen zit er een diepe programmering om eerst en vooral te zorgen voor anderen.

Zo kan er makkelijk de verwarring ontstaan dat ‘ja’ tegen jezelf een ‘nee’ is naar je omgeving, dat je hen dan op de een of andere manier tekort doet of in de steek laat.

Wat niet alleen niet waar is; het gaat ook voorbij aan het gegeven dat iedereen om je heen erbij gebaat is dat jij er werkelijk bent. Bij jezelf, opgeladen en aanwezig.

Dat lukt niet met een dagje naar de sauna, een afspraakje met een vriendin of een half uur in bad terwijl de kinderen tv kijken. Maar zoiets is wel een goed begin :).

En: ik gun je zoveel meer!

Laten we samenkomen

Voor mij is dit een tijd van heel veel loslaten, inclusief manieren waarop ik tot nu toe heb gewerkt. Daarover later meer.

Maar een van de dingen waar ik op aan het broeden ben is een manier om vrouwen weer met elkaar te verbinden. Om samen te komen, te delen, op te laden en bij te tanken. Maar dan wel met een structuur (en onder begeleiding) zodat het ook werkelijk veilig en verbindend is.

Ik krijg jeuk van het woord ‘Vrouwencirkel’, dus dat wordt het niet :). Voor nu denk ik meer aan een ontdekkingstocht, waarin we gezamenlijk op zoek gaan naar een manier die past bij deze tijd.

Om steun te ervaren, het niet alleen te hoeven doen, oude stukken te helen en inspiratie op te doen. Bij te tanken. En daar heb ik jou hulp bij nodig.

Vind je het leuk om mee te denken? Heel graag!

Het zou geweldig zijn als me zou willen laten weten wat er bij jou resoneert, waar je behoefte zou liggen als je mee zou doen aan zo’n groep en ook wat je eventueel tegenhoudt.

Dat kan simpel met een reply op deze mail, maar je mag me natuurlijk ook bellen, da’s helemaal leuk :).

Inspiratie

Ondertussen heb ik nog twee leuke dingen om met je te delen. Allereerst is er weer een nieuwe aflevering van de podcast, deze keer over gezonde relaties.

Ook is er nog plek bij de seizoensworkshop Winter, waar je jezelf de kans geeft om er even echt uit te stappen. Te verstillen, vertragen en te luisteren naar dat wat er écht leeft in jou. Hier lees je meer over de seizoensworkshops.

Liefs,

Selena

Van hard werken naar zachter voor jezelf

Het was warm. Airconditioning hadden we niet, en dus stonden de autodeuren open terwijl mijn vader paniekerig weer uitstapte om nog een laatste keer thuis naar het toilet te gaan.

De dagen voor zo’n reis waren op z’n zachts gezegd nogal gespannen. Hij werd een steeds strakker staande stressbom waar je maar beter niks tegen kon zeggen, want hij had het druk. Mijn moeder drentelde er dan wat nerveus omheen en pakte vooral veel eten in.

Iedere eventualiteit moest worden ondervangen, elke stop perfect getimed (bij een goedkoop benzinestation) en ook het weer moest tot in de puntjes worden voorspeld.

Iedere afwijking van het plan werd afgestraft met gevloek en gemopper; op de buitenwereld, die zich soms volstrekt onlogisch gedroeg. Buikpijn kreeg hij ervan.

Er was ook nog geen Google Maps, dus iemand moest de kaart lezen. Maar omdat je kop eraf werd gebeten als je daar een fout bij maakte, weigerde mijn moeder deze blijde taak.

En dus zat ik op de voorstoel, gespannen te turen naar de borden langs de weg en de lijntjes op mijn schoot. Trots op de verantwoordelijkheid en de plek naast papa. Maar -onbewust- ook angstig en gespannen.

Want zo leuk was het niet. Ja, wel als ik een afslag goed en vooral ook op tijd had aangekondigd. Als ik anticipeerde, kon waarschuwen, juiste inschattingen maakte. Dan klonk er goedkeuring in zijn stem.

Maar miste ik iets, dan volgde de vernietiging.

Wat controle je brengt – en kost

En dus leerde ik om vooruit te denken. Te anticiperen op alles wat er mis kan gaan. Hard mijn best te doen. En oh ja; dat fouten maken geen optie is.

Levenslessen die echt wel heel handig zijn. Zo haalde ik studies moeiteloos, overkwam mij niks toen ik zeven maanden alleen door India zwierf en komen mijn kinderen -bijna- nooit te laat op school.

Minder handig is het als je ook nog waarde hecht aan kunnen genieten van dingen. Aan verbinding ervaren met anderen. Of blij zijn met jezelf.

Want steeds maar bezig zijn met wat er allemaal nog moet, haalt je weg uit het Nu; de enige plek waar genieten mogelijk is. En anderen werken niet altijd mee aan je planning. Soms vinden ze die zelfs irritant – vraag maar aan mijn man .

Maar het meest pijnlijke is die kritische innerlijke stem, voor wie het nooit goed genoeg is. Die altijd zegt dat het aan mij ligt als er dingen mis gaan of relaties worden verbroken. Want dan ben ik op de een of andere manier tekortgeschoten.

Auch.

Meer kunnen ontspannen en genieten

Tja, dit gebeurd er als je niet op de juiste plek terecht komt. Als meisje zat ik naast papa, op de plek van mijn moeder. Ik zou hem wel helpen.

En als volwassene heb ik me heel lang meer op mijn gemak gevoeld bij mannen. Ik kan heel goed meekomen in het cognitieve, op prestatie gerichte denken en hou van duidelijk en direct. Vrouwen vond ik vooral ingewikkeld en onbetrouwbaar – ik probeerde er wel bij te horen, maar kreeg vaker wel dan niet de deksel op mijn neus.

Kortom; ik ben een typisch voorbeeld van iemand met een moederwond. En heb me van daaruit vastgeklampt aan papa – en de mannenwereld dus. Hard werken, slim zijn, presteren.

Dat heeft me veel opgeleverd. Maar het is nogal vermoeiend – en ook wel alleen.

Verbinden met vrouwen

En ik ben zo dankbaar dat het inmiddels heel anders voelt. Want nu kan ik vanuit ontspanning en flow doen wat ik het liefste doe. Ben ik mild voor mezelf als er dingen niet lukken. Zie ik helder in relaties wat mijn aandeel is en wat van de ander – en dat dat niks over mij zegt.

Ik voel me gedragen in alles wat het Leven naar me toe brengt – en dan zorgt voor een diepe innerlijke ontspanning. Vertrouwen. En ook heel veel meer energie, omdat ik niet meer zo nodig alles hoef te controleren.

Tegenwoordig kan ik samenwerken (oh wonder!), dingen echt aan mijn man over laten (zo fijn!) en tijd vrijmaken voor een plons in het meer als ik daar behoefte aan heb.

Wil jij dat ook?

Snap ik. Want het is HEERLIJK.

En wat daarvoor nodig is, is om je weer te gaan verbinden met vrouwen. Om die moederwond te helen en zo weer toegang te krijgen tot alle kwaliteiten die met het vrouwelijke zijn verbonden. Zoals moeiteloosheid, ontvangen, overgave, verbinding, creatie en levenslust.

‘Hoe dan?’, hoor ik je vragen.

Er zijn verschillende aanvliegroutes, afhankelijk van wat bij je past en wat je al hebt gedaan. Heb je al wat inzicht, maar nog geen of weinig ervaring met lichaamswerk? Kijk dan eens op deze pagina of dat misschien iets voor je is. Je kunt ook een gratis sessie boeken, dan denk ik met je mee.

Ben je al wat meer bekend met lijfwerk? Check dan de vrouwentraining ‘Zin in jezelf; ruimte en steun voor jouw levensvuur’. Deze start in oktober en is een prachtige kans om te ervaren hoe het is als je helemaal welkom bent bij andere vrouwen. Met alles wat er in je leeft; je vuur en je verlangens, je hard en je zacht, je kracht en je kwetsbaarheid.

Zo. Dan ga ik nu de laptop dichtklappen en op de massagetafel van mijn buurvrouw kruipen voordat we de auto in stappen naar Slovenië.

Hebben mijn kinderen tenminste geen gestreste ouder in de auto. Want wat zelfzorg lijkt, is stiekem ook heel liefdevol voor anderen.

Warme groet,

Selena

Zo overleef je de feestdagen met je (schoon)familie vast wel

Het was onze derde date. En in een vlaag van verstandsverbijstering had ik ‘ja’ gezegd op zijn uitnodiging om mee te gaan naar het familieweekend.

We draaien het terrein op als mijn toekomstige schoonvader naar mijn kant van de auto toeloopt, zijn hoofd door het raam steekt en zegt: “Zo, jij durft! Gelijk in het hol van de leeuw!”

Even dacht ik nog dat het wel mee zou vallen. Maar ik had beter moeten weten.

Want ik hou sowieso niet echt van groepen. Doe mij maar diepgaand, kwalitatief 1 op 1 contact. En van die typisch Nederlandse verjaardag scènes waar iedereen op een stoel zit met een bordje taart op schoot, daar gruwel ik al helemaal van.

Dus bij de aanblik van de 87 familieleden die zich in de kantine annex feestzaal hadden verzameld en aan het sjoelen waren, wilde ik weg. Direct.

Maar vijftien jaar geleden had ik nog niet geleerd om naar mijn lichaam te luisteren. En dus heb ik het dat weekend dapper vol gehouden. Twee jaar later probeerde ik het zelfs nog een keer, om mijn man een plezier te doen. Maar toen was het toch echt klaar.

Want ik word daar dus echt niet blij van. En wat bleek, na een beetje doorvragen? Mijn man ook niet. Dus voor wie gingen we dan eigenlijk? Korte versie: zijn moeder.

Nu kun je natuurlijk best een keer iets doen voor een ander, ook als je daar zelf geen zin in hebt. Maar er zijn grenzen. En jezelf geweld aan doen om iemand anders blij te maken is wat mij betreft nooit een goed idee.

Maar ik ben mogelijk wat extreem. Want kerst doe ik ook al niet aan mee. Nu vierde ik dat thuis al nooit, komende uit een ontzettend rood en atheïstisch nest. Oud en nieuw dan weer wel en een kerstboom hadden we ook ‘voor de gezelligheid’.

En heel eerlijk: het is ook gezellig, zo’n versierde boom met lichtjes. Maar toen ik zelf kinderen kreeg en bewust ging nadenken over wat ik ze wilde doorgeven, klopte het toch niet voor mij. Eigenlijk vond ik het zelfs wat hypocriet.

Wel een boom, ook cadeaus en samen eten, maar eh……wat vieren we dan eigenlijk?

Hier kwam opeens mijn opleiding als cultureel antropoloog goed van pas. Want na wat graven in de geschiedenis vond ik de perfecte oplossing: 21 december! Ook wel bekend als de Winterwende, het feest zoals volkeren in ons deel van de wereld dat al eeuwenlang vierden voordat de Romeinen er met het Christendom overheen gingen.

(Leuk weetje: ook de kerstboom komt van deze ‘heidense’ volkeren. Alleen lieten zij hem gewoon in het bos staan en hing hij vol met gedroogd vlees, fruit en versieringen om de geesten tevreden te stemmen. Stuk duurzamer ook.)

Dus nu vieren we al zo’n 10 jaar het Lichtjesfeest, waarin we vieren dat de zon na deze dag langzaam weer terugkomt en het steeds lichter wordt op aarde. Kijk, daar kan ik dus wel oprecht iets bij voelen 🙂.

Ouders en schoonouders doen tegenwoordig ook mee, na aanvankelijk protest. Het principe is simpel: wij vieren dit en jullie zijn van harte welkom. Wil je niet komen omdat je er niks mee hebt dan is dat ook helemaal prima, no hard feelings.

Zo zetten we een voorbeeld, van een vrije keus. Geen sociale verplichting, nul emotionele chantage. Maar samenzijn uit vrije wil en omdat iedereen dat leuk vind. Wat je er verder ook bij denkt.

En dat we de eerste jaren alleen met zijn vieren waren maakte niks uit. Want ons feest was -en is- ontspannen, oprecht en precies zoals we dat willen.

Praktische tips om dicht bij jezelf te blijven

Wat kun jij hier nu mee, vraag je je mogelijk af?

Tja, je kunt natuurlijk ook gewoon niet naar dat kerstdiner gaan als je er niet blij van wordt. Maar ik snap dat dat mogelijk wat te radicaal is. En dus heb ik drie hele praktische oefeningen die je zou kunnen doen voor, tijdens en na een samenzijn met familie om beter bij jezelf te kunnen blijven.

Van tevoren: neem initiatief en stel grenzen

Denk eens na over wat voor jou helpend zou zijn om er meer van te kunnen genieten. Bijvoorbeeld het bij iemand anders vieren en niet in je eigen huis, zodat je niet met de rommel erna zit. Maar ook: hoe lang wil je gaan? Naast wie wil je graag zitten? Zijn er spelletjes die jij leuk vindt om te spelen die je zou kunnen voorstellen aan de rest? En wat wil je echt NIET? Ook dat laatste is belangrijk. En praat daarover met de anderen.

Tijdens het samenzijn: adem en beweeg

In een groep is het makkelijk om wat uit jezelf getrokken te worden. Als je van jezelf weet dat je met je aandacht makkelijk naar de ander gaat, oefen dan eens met jezelf tijdens het diner vastplakken aan de leuning van de stoel waar je op zit. Letterlijk achterover leunen dus. En kijk dan of je tijdens gesprekken kan experimenteren met 50% van je aandacht bij jezelf houden en 50% van je aandacht bij de ander. Hoe verandert dit je beleving?

Voor mensen die eerder dichtklappen, terugtrekken of dissociëren zou mijn suggestie zijn om eens wat dieper en bewust adem te halen. Of vaker in beweging te komen door ‘even wat water te halen’ in de keuken, naar de wc te gaan en daar een paar gekke bekken te trekken, of aan te bieden de tafel af te ruimen – waardoor je ook blijft bewegen en even uit de drukte kunt stappen.

Na afloop: schud als een eend

Stress slaat zich op in ons lijf. En hier kunnen we echt iets leren van hoe andere dieren daarmee omgaan. Ooit gezien hoe twee eenden ruzie maken? Na de confrontatie schudden ze even flink met de veren en zijn direct van hun stress verlost. Vrolijk zwemmen ze weer verder, alsof er niks gebeurd is. Dus negeer die innerlijke stem die er mogelijk iets van vindt en neem een paar minuten de tijd om even flink te trillen en te schudden als je weer thuis bent. Toch te raar? Dan werkt dansen ook heel goed.

Duurzaam liever worden voor jezelf

En als je het dan eenmaal hebt overleefd, is het tijd om weer plannen te maken voor het nieuwe jaar. Goede voornemens horen daar ook bij maar je weet ongetwijfeld hoe het daarmee gaat: dat werkt voor eventjes maar daarna gaat alles gewoon weer terug naar hoe het was.

En weet je waarom? Omdat die voornemens meestal over gedrag gaan. En als je daar iets in wilt veranderen zonder de onderliggende oorzaak te bekijken, dan moet dat op wilskracht. Afhankelijk van hoe sterk die is hou je dan kort of lang vol. Maar niet eeuwig.

Mijn suggestie zou zijn om die wilskracht even te laten en te kijken of je nieuwsgierig kunt worden naar jezelf. En dan vooral naar wat JIJ nodig hebt om meer te kunnen ontspannen. Op te laden. En wat liever te worden voor jezelf – maar dan duurzaam.

Kun je daar wel wat begeleiding bij gebruiken? In januari heb ik weer een paar plekjes vrij voor een gratis sessie.

En helemaal leuk als je mee komt doen aan een workshop, zoals ‘Liever zijn voor jezelf’ of één van de seizoensworkshop van ‘Een jaar in verbinding’. Je bent van harte welkom!

Zo. Dan ga ik nu kijken wat ik allemaal kan uitbesteden voor het Lichtjesfeest.

Warme groet,

Selena

Hoe je terugkomt bij jezelf, als een ander je raakt

Het is 7:00 ’s ochtends als ik een lama tegen kom. Lavendel vult mijn neusgaten en ik hoor de golven traag breken op het strand. Het zand is warm en het water van de zee speelt met mijn voeten. Zo ver ik kan kijken is er niks dan ruimte en heel veel kleuren blauw.

Even ben ik bang dat mijn hart uit mijn borst gaat knallen. Het is bijna too much. Zoveel liefde en openheid is mijn zenuwstelsel nog steeds niet helemaal gewend.

Ik loop op blote voeten langzaam naar ons kamp. De geur van koffie komt me al tegemoet en mijn man draait zich om en glimlacht. “Alsjeblieft schat”. Niet dat ik in God geloof, maar als er een hemel zou bestaan dan was ik er overduidelijk in terecht gekomen. Maar toen.

Als je uit het paradijs valt

Slechts een paar minuten later kwamen deze woorden uit zijn mond:

“Nu lijk je wel erg op je moeder!”

….

Yep. Hij zei het echt. Het was 37 C maar de gevoelstemperatuur lag al rap ergens onder nul. En ik moest echt alle zeilen bij zetten om niet te veranderen in een ijskoningin. Want oei wat was ik dichtgeklapt door die ene opmerking – die ook nog half als grap was bedoeld.

Verlies van verbinding

Tja, zo werkt het nu eenmaal. Bij mij althans. Maar ik vermoed bij wel meer mensen. Eerst heb je verbinding, lijkt er niks aan de hand. Maar dan doet of zegt de ander iets (of juist niet) en je verstijft. Trekt terug. Of valt aan.

En dat is helemaal geen probleem. Sterker nog: verlies van verbinding is een gegeven. Het hoort bij de ervaring van mens zijn en is net zo onvermijdelijk als de dood. We zijn er ook bijna net zo bang voor. En dus richten we onze aandacht op de ander, vinden we grenzen stellen lastig of voelen we niet meer wat er echt in ons omgaat.

Een andere optie (en deze ken ik zelf) is om onbewust te besluiten dat anderen niet te vertrouwen zijn. Met die ‘ik-doe-het-wel-alleen’ strategie vermijd je kwetsbaarheid gewoon helemaal. Maar diepe verbinding en intimiteit dus ook.

Angst voor afwijzing

Want diepere verbinding kan niet zonder kwetsbaarheid. Maar de angst voor afwijzing (en de daarop volgende verlating) zit heel diep in ons systeem als mens verankerd. En dat is ook niet zo gek. Want we zijn nu eenmaal zoogdieren. Sociale wezens, die voor hun veiligheid en welzijn afhankelijk zijn van elkaar.

Of we dat nu leuk vinden of niet: ons brein en ons zenuwstelsel zijn ingesteld op het vinden (en behouden) van connectie met anderen. Verbinding is voor de mens namelijk geen luxe, maar een biologische noodzaak. Als kind waren we voor ons (over)leven echt afhankelijk van de volwassenen om ons heen.

En dus hebben ons brein en zenuwstelsel zich gevormd naar wat er nodig was om die relatie in stand te houden – en daarmee te overleven. Toen was dat heel effectief; het probleem zit erin dat we vaak deze overlevingsmechanisme meenemen de volwassenheid in. Met alle gevolgen van dien.

Bijvoorbeeld dat je hebt geleerd om je volledig op de ander richten en wat die nodig heeft – en zo het contact met jezelf kwijt bent geraakt. Een ander patroon is overal hard je best voor doen, maar ondertussen het idee hebben dat het toch nooit goed genoeg is.

Confrontaties mijden, boosheid onderdrukken (of niet eens kunnen voelen) zijn nog een paar voorbeelden van manieren die we als kind hebben ontwikkeld om onszelf veilig te houden in relatie. Maar die je wel verwijderen van jezelf….en van werkelijk tevreden zijn met je leven. Van echt en diep kunnen genieten.

Wat is er dan nodig?

Kijk, vroeger was het waar dat je leven afhing van het behouden van verbinding. Maar nu niet meer. Het jammere is alleen dat je rationele brein dat misschien wel weet, maar de rest van je zenuwstelsel toch anders reageert als je geraakt wordt.

Zo wist ik best wel dat het niet waar is dat ik op mijn moeder lijk. Nou goed dan, een beetje…. Maar ook dat is niet het einde van de wereld. En toch kwam ik in de verstijving terecht. Want wat ik hoorde, was kritiek. Afwijzing dus. En het zenuwstelsel reageert dan met vechten, vluchten of bevriezen.

Mijn neiging is om direct in de tegenaanval te gaan. Vroeger zou ik dan ook bits hebben gereageerd, waarschijnlijk iets hebben gevonden in zijn gedrag wat ik afkeurde en dat was dan het einde van een mooie zomerdag.

Maar nu wist ik precies wat ik nodig had. En kon ik -na daarvoor gezorgd te hebben- zeggen dat ik dat niet zo’n leuke opmerking vond en eroverheen stappen. Want inmiddels weet ik hoe ik de meer primitieve delen van mijn brein meekrijgt naar het Nu. En ben ik ook in staat om voor het innerlijke kind te zorgen, dat zich nog steeds doodschrikt bij kritiek.

Wat dat oplevert? Naast veel meer innerlijke rust, ook de stevigheid om me uit te spreken. In wat ik voel, nodig heb en ervaar. En dat ik minder de neiging heb om alles over te nemen, meer kan loslaten en in staat ben om veel dieper te genieten. Van en met de mensen om me heen, maar ook van het Leven zelf.

Verbinding met jezelf

Weet je, stiekem hebben we ook als volwassenen nog steeds andere mensen nodig. Nu niet meer om te overleven – maar wel om ons echt gelukkig te voelen. Zonder betekenisvolle verbinding gaat dat namelijk niet.

Maar dan is het wel helpend als je doorkrijgt hoe jouw overlevingsstrategie van vroeger je relaties in het Nu in de weg zit. En natuurlijk wat je kunt doen om ervoor te zorgen dat je beter bij jezelf kunt blijven.

Zodat jij ook na een rottige opmerking weer door kunt gaan met je dag. Of je uit durft te spreken naar die ene collega, zodat je niet ’s avonds in je bed nog hoeft te malen. En zo zijn er nog duizenden voorbeelden te noemen van dingen die veranderen als jij je veilig genoeg voelt in jezelf.

Wil je weten HOE DAN? Kom gerust langs voor een gratis sessie, dan vertel je er meer over.

Andere leuke dingen

In de zomer heb ik echt rust genomen, maar toen vloog de inspiratie me om de oren. Dus er is ook weer een nieuwe aflevering van de podcast online, deze keer over stembevrijding. Wie durft :)?

Daarnaast start er binnenkort weer een nieuwe training ‘Zin in jezelf; ruimte en steun voor jouw levensvuur!’, voor vrouwen die al enig persoonlijk werk hebben gedaan. Op deze pagina lees je daar meer over.

En omdat we als mensen ons samen het beste voelen, organiseer ik bij iedere wisseling van het seizoen een laagdrempelige workshop. Om je te verbinden met jezelf, de natuur en dat samen met andere leuke mensen. Deze workshops kun je als reeks volgen (met korting) maar ook los.

Meer weten? Reply op deze mail en ik stuur je nog wat informatie.

Warme groet,

Selena

Over verbinden, losbreken en hoe je echte vrijheid vindt

De klap is hard en dof. ‘Shit!’, vloek ik. Mijn voet twijfelt tussen rem en gaspedaal. Maar ik kan nergens heen. Links is de andere baan en rechts een dunne grasstrook met daarnaast water.

Geschrokken rij ik door en werp nog even gauw een blik in de achteruitkijkspiegel. De man achter me zit boos met zijn handen te zwaaien. “Je kon er echt niks aan doen”, zegt mijn vriendin. “Die gans had gewoon zelfmoordneigingen!”

Op de lange, rechte weg tussen de polders in hadden we hem al van ver zien zitten. Veel te laat stond hij op en begon een aanloopje te nemen. Als een KLM zwaan sloeg hij zijn vleugels uit terwijl hij vaart maakte om op te stijgen. In een rechte lijn op ons af.

Gebiologeerd keken we toe. “Hij zal toch niet……?” Ik trok het stuur nog wat naar links, maar toch knalde hij tegen de voorruit op. Dood 🙈.

Als je het al aan ziet komen

Om zijn dood niet voor niks te laten zijn, ben ik weer achter de computer gekropen. Want hier kun jij echt iets van leren. Zeker als je dit herkent: je wéét dat je strak staat, maar toch lukt het niet om te ontspannen. Zelfs op de momenten dat het ‘kan’, voel je je onrustig.

De lijstjes in je hoofd gaan maar door. Ondertussen wordt je lontje steeds korter. Je valt uit naar je kinderen of snauwt tegen je man– om je daar dan weer schuldig over te voelen. En zo beland je in een vicieuze cirkel van stress, zelfafwijzing en nog harder je best doen.

Tja, zo kun je er natuurlijk op wachten dat het mis gaat…

Maar wat nou als ik je vertel dat dit geen kwestie is van (on)vermogen of gebrek aan wilskracht, maar het gevolg van natuurlijke reacties van je brein en zenuwstelsel op stress? En dat er hele concrete dingen zijn die je kunt doen om jezelf weer te kalmeren op momenten dat het je allemaal even te veel wordt? Zodat jij wél op tijd kunt bijsturen.

Zomer actie: eenmalige sessie ‘omgaan met stress’

Als je jezelf echt wilt begrijpen en handvaten wilt hebben om beter om te gaan met stress dan ben je van harte welkom voor een eenmalige sessie van 75 minuten op mijn praktijk in Leiden.

Samen gaan we dan onderzoeken wat er in jouw brein en zenuwstelsel gebeurd als je onder spanning staat. Vervolgens neem ik je stap voor stap mee in het weer kalmeren van die automatische reacties.

Daarna ben je niet alleen een stuk relaxter, maar heb je ook twee hele concrete en praktische tips waar je direct iets mee kunt als je voelt dat de spanning oploopt. En dan geen algemene tips –want die weet je toch al- maar tips die passend zijn voor JOUW zenuwstelsel. Want dat is dus niet voor iedereen hetzelfde.

Bovendien krijg je meer inzicht in waarom je reageert zoals je reageert. En dát beter begrijpen helpt dan weer om die strenge innerlijke stem die zegt dat jij het allemaal fout doet, wat naar de achtergrond te krijgen.

Dus: word je gek van je kinderen en zou je minder snel uit de bocht willen vliegen? Snauw je je partner af of trek je je juist terug uit het contact, waardoor de verbinding ver te zoeken is? Sta je strak van alle to-do lijstjes?

Dan is dit je kans. Normaliter geef ik namelijk geen losse sessies, omdat ik niet geloof ik quick fixes en echte verandering nu eenmaal wat meer commitment vraagt. Maar concrete tips om beter om te gaan met stress, dat kan wel in één sessie.

Praktisch goed om te weten: ik vraag voor zo’n losse sessie 80 euro (in plaats van mijn gebruikelijke 120 euro per uur). En dit aanbod geldt alleen in de zomer dus tot 31 augustus!

Voel je een ‘ja’ of wil je meer weten?

Stuur dan een mailtje naar selena@selenavanapeldoorn.nl. Bellen mag natuurlijk ook (0620057245). Dan ga ik nu de voorruit boenen.

Warme groet,

Selena

PS: Ik nam er al eerder een podcast over op: ‘Hoe je een kort lontje weer wat langer maakt’. Kun je gewoon terugluisteren.

PPS: Voor de mensen die het zich afvragen: ja, er komen ook weer nieuwe afleveringen aan van ‘Van Hoofd naar Hart’. Maar ik ben te druk geweest met een volle praktijk, nieuwe trainingen en ganzenveren van de auto schrapen. Na de zomer pak ik de draad weer op. En ken je iemand die ik ab-so-luut moet interviewen? Let me know!