Een ontzettend irritante vraag

Wat voel je dan nu?”

Terwijl ze haar hand op mijn been legde deed ik mijn best om te ontdekken wat ik dan eigenlijk precies voelde – maar ik had geen idee. Behalve dan: weerstand.

Het was 2008 en ik zat vol in mijn burn out. Op aanraden van de huisarts was ik een aantal weken eerder begonnen aan cognitieve gedragstherapie, maar daar ook bijna direct weer mee gestopt. Want ik hoorde daar niks nieuws en de overmatige fascinatie met mijn kindertijd vond ik vooral irritant 😝 .

Wist ik veel dat het nog erger kon. Op de tafel bij een haptonoom ontdekte ik namelijk hele nieuwe lagen van ongemak. Ook shocking: de oordelen waar ik mezelf op betrapte. Zoals: ‘wat een slap gedoe’, ‘wanneer schiet het nou een keer op’ en ‘wat heeft dit voor zin?!’. 

Maar stiekem was dit wel precies wat ik nodig had.

Uit je hoofd, in je lijf

Want al dat ongemak en die weerstand kwam omdat ik het nu anders probeerde te doen. Omdat ik werd uitgedaagd om niet in mijn hoofd te zitten maar op te merken wat er in mijn lichaam allemaal gebeurde.

Om te voelen, dus eigenlijk.

En waarom is dat nou zo belangrijk?

Nou, omdat we als mens meer zijn dan een wandelend hoofd. En omdat je lichaam niet kan liegen. Sterker nog: het geeft je de hele dag door geweldige feedback over hoe je in de wereld staat. Helaas zijn velen van ons het contact met hun lichaam behoorlijk kwijtgeraakt. Met als gevolg een druk en overbelast hoofd, niet-weten wat je wilt, twijfelen aan jezelf en overspannenheid of zelfs burn out.

Als je mijn blogs al wat langer leest dan weet je inmiddels wel dat het dus een goed idee is om het contact met je lichaam weer te gaan herstellen. Maar tussen dat weten en het ook daadwerkelijk doen; daar zit nog wel een verschil. Want altijd zijn er de bekende to do lijstjes, verwachtingen van anderen (of van jezelf 😏) en de algehele gejaagdheid van de maatschappij waarin we leven. Met heel veel prikkels en heel weinig ruimte voor vertraging en rust.

Dus hoe doe je dat dan, meer contact maken met je lichaam (en dus ook je gevoel)? Daar zijn veel manieren voor maar in deze blog wil ik er eentje met je delen die je altijd en overal kunt toepassen. Lekker concreet en ook nog gesteund door een app 🙂, zodat je er niet zelf aan hoeft te denken en het weer een nieuw item op je to-do lijstje wordt. 

Oefening in bewust ademen

Je ademhaling is echt een briljante tool om direct in contact te komen met wat je eigenlijk voelt. Want de manier waarop je ademhaalt in een bepaald moment geeft je waardevolle informatie over hoe je dat moment ervaart. En nou hebben vele van ons de neiging om daar iets in te willen sturen of veranderen. Als je bijvoorbeeld merkt dat je adem hoog zit en je hebt een keer gehoord of gelezen dat een ‘goede’ ademhaling in je buik begint dan kun je zomaar je best gaan zitten doen om meer in je buik te ademen.

Maar dat hoeft helemaal niet!

Bovendien is dat weer voer voor die stem in je hoofd die zegt dat je het niet goed doet, want je ademhaling zit ‘te hoog’. En als het je dan niet helemaal lekker lukt om naar je buik te ademen, dan doe je DAT weer niet goed 🙄.

Ik wil je uitnodigen om de komende paar dagen gewoon eens op je ademhaling te letten ZONDER er iets aan te veranderen. Zet om de paar uur een timer op je telefoon (of installeer de Mindfulness Bell App, heel handig) en neem 1 minuut de tijd om bewust met je aandacht bij je ademhaling te zijn. Zonder er ook maar IETS in te sturen.

Daar doe je een paar dingen mee die heel belangrijk zijn:
1. je stopt met wat je aan het doen bent om bewust aandacht aan jezelf te geven
2. je komt uit je hoofd en in je lijf
2. je neemt waar hoe het om dit moment met je is

En dan ben ik eens benieuwd wat dit voor je doet als je het een paar dagen hebt geprobeerd. Vertel je me dat even met een reply op dit mailtje? Vind ik leuk om te horen. En als het vragen oproept; stel ze gerust!

Hartelijke groet,

Selena

PS: Er is ook weer een nieuwe aflevering van de podcast beschikbaar. Deze keer praat ik met Kim Maartje Lakke, relatie- en psychotrauma therapeut. In ons gesprek ontdek je:

  • dat veel kennis op willen doen ook een coping strategie is;
  • hoe ‘de Professor’ met beide benen op de grond kwam toen haar tweeling een verstandelijke beperking bleek te hebben;
  • wat er nodig is als meer weten niet (meer) helpt;
  • dat we zo ons best doen om ‘goed genoeg’ te worden vanuit de behoefte om erbij te horen;
  • hoe waardevol het is om je eigen innerlijke waarden ontdekken en daar trouw aan te zijn;
  • dat er 88 archetypes in ieder mens zitten en dat je daarmee kunt spelen;
  • en dat ieder mens zichzelf mag zijn, ongeacht of je iets wel of niet kunt.

Luister hem via deze link.

Je hoeft het niet alleen te doen

Ik zat alleen in de bioscoop, met mijn zakje popcorn en ik zat mijn tranen weg te slikken. 

Het was kerstavond 2008 en ik had -heel stoer- besloten dat ik prima in mijn eentje naar de film kon gaan. Ik was al een tijdje single, al mijn vrienden waren naar familie en mijn ouders doen niet aan kerst (want ‘religie is voor domme mensen die gewoon bang zijn om dood te gaan‘ 😏🙈).

Dus ik dacht “prima, dan ga ik gewoon zelf iets leuks doen“. Moet kunnen. Ik kleedde me leuk aan, keek nog even in de spiegel en toog vol goede moed naar de kleine bioscoop bij mij om de hoek.

Een uur later zat ik daar, in mijn eentje in een slecht verlichte bioscoop zaal met om me heen kroelende stelletjes. Heel hard mijn best te doen om niet te voelen hoe eenzaam ik was.



“Ik doe het wel zelf”

Goed, bij nader inzien was het misschien niet zo heel handig om de film “Alles is liefde” uit te kiezen…  maar dat terzijde 😏.

Mijn punt is dat ik me toen (en heel vaak in mijn leven) groter maakte dan ik me van binnen eigenlijk voelde. Dat ik mezelf streng toesprak, in plaats ruimte en aandacht te geven aan mijn diepere verlangens. En een behoefte uiten of iets nodig hebben van een ander, dat was al helemaal not done

Ik deed het wel zelf.

Mind you, deze houding heeft me veel gebracht. Want zelfstandigheid, mentale kracht en doelgerichtheid worden beloond en zorgden ervoor dat ik veel voor elkaar kreeg. Regelen is zeg maar mijn superpower 💪

Maar.

Als gevoel er niet mag zijn

Ondertussen was ik eigenlijk heel eenzaam. Ook al had ik mensen om me heen, diep van binnen voelde het alsof ik er toch alleen voor stond. En ik werd hoe langer hoe vermoeider, tot ik uiteindelijk zelfs in een burn out terecht kwam. Want tja….jezelf steeds aan je eigen haren het moeras uit tillen kost nou eenmaal bakken met energie.

Er miste iets heel wezenlijks in mijn leven (nee, niet een leuke man, al kwam die wel 🙂…NA dat ik dit gapende gat had gedicht). Namelijk: bedding. 

Mijn ouders waren er vroeger allebei en in materieel opzicht had ik niks te klagen. Maar wat ze niet konden (vanwege hun eigen achtergrond, niet uit gebrek aan liefde) was mij laten voelen dat ALLES er mocht zijn. Dat al mijn emoties, gevoelens en behoeften he-le-maal ok waren. Vooral als ik boos was, of verdrietig, voelde ik me regelmatig niet gezien of zelfs afgewezen. En dat deed pijn.

Het is ook een hele grote klus, als ouder. Om op te vangen, zonder zelf getriggerd te raken. Lukt ook lang niet altijd, zoals ik zelf nu ik moeder ben maar al te goed weet 😏. Maar als je als kind vaak genoeg de ervaring hebt dat er iemand boos wordt, wegloopt of anderszins afhaakt als jij intense gevoelens uit dan is er nog maar 1 ding dat je kunt doen: 

Weggaan bij je gevoel. En daarmee: bij jezelf. 

Want zo hou je nog wel de verbinding met je ouders in stand. En dat is, zeker voor een jong kind, letterlijk van levensbelang. Helaas integreren we deze manier van doen vaak zo dat we denken dat het is wie we zijn. Maar als volwassene dient het je niet meer, sterker nog; het zit in de weg. Je loopt  dan het risico om allerlei andere startegieën te ontwikkelen (onbewust) om niet zo veel te hoeven voelen. Dat is hoe verslavingen ontstaan, maar ook eindeloos swipen op je telefoon, altijd bezig blijven, hard werken en controle houden zijn manieren om niet te hoeven voelen wat er werkelijk in je omgaat.

En dat kun je best een hele tijd volhouden. I did 🙂.

Totdat het niet meer werkt. Totdat er iets gebeurd: een burn out, een relatie die uit gaat, werk dat misloopt of een sterfgeval…..waardoor je er niet meer omheen kan. Waardoor je denkt: “nu moet het anders“. 

Dus wat is er nodig?

In het kort: leren voelen wat je voelt. Ontdekken hoe het is als je er -op emotioneel gebied- niet meer alleen voor staat. Wat er gebeurd als je leert om ECHT aanwezig te zijn bij jezelf, bij alles wat er in jou is. Zonder oordeel, zonder afwijzing. En daarvoor hoef je niet op een meditatiekussentje te gaan zitten; er iets anders voor nodig. 

Iets wat NIET vraagt dat jij weer hard je best gaat doen 😏. En iets wat je -per definitie- niet voor jezelf kunt doen. Omdat het zo gaat over steun vinden. Gedragen worden. Gezien worden, in wie JIJ bent en wat jij nodig hebt om helemaal te vertrouwen op jezelf. Niet op wat je allemaal kan, maar in wie je bent. En dat dat goed genoeg is  🙏❤.

De podcast aflevering ‘Van gemis naar vrijheid’ gaat dieper in op dit belang van emotionele bedding vinden. Maar voel je nu al dat er hier wel iets zit voor jou 🙂? Dan staat de thee klaar en ben je meer dan welkom voor een gratis mini-sessie op mijn praktijk in Leiden. Ook zijn er nog wat plekjes vrij voor de dagretraite ‘Verbinden met jezelf’ op zaterdag 19 maart. Aanmelden is simpel: reply op deze mail of stuur even een berichtje naar 0620057245; je bent van harte welkom!

Warme groet en een heel fijn weekend,

Selena

PS: er komt ook wel weer een nieuwe podcast aflevering aan, maar ik zat even in een kleine winterdip qua inspiratie. Dus in plaats van de innerlijk zweep erover te halen (“omdat er continuiteit in moet zitten” en “omdat iedereen me anders vergeet” 😁😂) heb ik maar even niks gedaan. Heel helend en een tip die ik je zou willen meegeven, mocht je herkennen dat je nog weleens wat streng voor jezelf kunt zijn en dan iets doet wat éigenlijk niet goed voelt 🙏😉.

Anderen over mij…

Ik weet nog dat je op mij direct een heel warme en betrouwbare indruk maakte, hetgeen voor mij, gezien mijn problematiek, wel extra fijn is (geweest). Ook al vond ik het mega spannend om te voelen en me kwetsbaar op te stellen, jij weet de juiste, veilige sfeer te creëren waardoor ik dat toch gedurfd heb.

Ik vind jou als coach heel authentiek. Je hebt een soort puurheid, alsof de persoon die je ontmoet precies de persoon is wie je ook bent. Wat ik bedoel is dat je absoluut geen masker op hebt. Dit is iets wat ik niet vaak tegen kom in mensen, dat maakt jou erg bijzonder.”

…en over hun ervaringen

“Voor dit traject dacht ik dat niets mij zal helpen, dat ik voor altijd een gevoel zou blijven hebben er niet bij te horen, of een gevoel zal blijven hebben van leegte en verdriet. Ik had niet door dat ik zoveel veiligheid bij mijzelf vandaan zal kunnen halen.”

Al vrij snel na de coachingsessies kon ik beter bij mijn lichaam blijven, beter signalen opvangen van mijn lichaam en kwam ik erachter dat ik eigenlijk helemaal geen leegte voelde, maar heel veel andere gevoelens van ‘trauma’s’ die ik niet had verwerkt/waar ik mij niet bewust van was.
Nu ben ik een stabieler mens, ik weet wat mijn behoeftes zijn en ik word niet meer overspoelt met gevoelens waar ik van in paniek raak. Ik ben een stabieler en gelukkiger mens. Ik leef meer.”

“Wat me vooral opgevallen is de laatste tijd, is dat ik beter weet wat me dwarszit. Soms dacht ik te weten wat ik niet fijn vond, ook omdat mijn omgeving aangaf dat ik om een bepaalde reden emotioneel was. Tijdens dit traject heb ik gemerkt dat ik geraakt word (tranen in mijn ogen) zodra ik de kern te pakken heb en die blijkt nogal eens af te wijken van wat ik eerder dacht dat de oorzaak was. Dit maakt dat ik meer de tijd neem om te onderzoeken wat mij raakt, zodat ik daar vervolgens ook op een betere manier mee om kan gaan.”

Loslaten kun je leren

Het kleine bosje met krullen voor mij stuitert van de trap af, en ik hou mijn hart vast. We hebben namelijk geen trapleuning meer. Al weken niet, want we zijn ‘in fases’ aan het verbouwen. Oftewel: tenenkrommend traag.

Daar was ik vroeger helemaal gek van geworden. Ik zou mijn man op zijn huid hebben gezeten of heel fanatiek zelf aan de slag zijn gegaan. De sfeer in huis zou er niet op vooruit zijn gegaan en ik zou moe en gefrustreerd rond hebben gelopen. Met het gevoel dat ik ook ‘alles zelf moet doen’ omdat het anders niet ‘goed’ (lees: op mijn manier) gebeurd. Herkenbaar 😏?

Mijn hoofd zou goede argumenten hebben gehad over waarom die trapleuning er NU moet komen. Maar de werkelijkheid is soms weerbarstig. En dan kun je drie dingen doen: gefrustreerd raken, afhaken/opgeven of (en dit zou ik je willen aanraden 🙂) bij jezelf blijven en van daaruit communiceren. Wat bedoel ik daarmee?

In het voorbeeld van de trapleuning: wat ik voel is angst. Ik vind het eng. En dus voel ik wat spanning, hou ik mijn adem in en ben ik opgelucht als ze beneden is. Ik heb de wens dat het anders is, dat die leuning daar komt. Stap 2: kan ik er zelf wat aan doen? Nou, misschien wel, maar daar heb ik als ik eerlijk ben echt geen zin in. Schuren, boren, verven…pfff 😕

Conclusie: ik heb mijn man nodig. Maar nou komt ie: hoe communiceer ik dat? Zodat hij me ook KAN HOREN (en dus niet als een opdracht of verwijt)? En, als er niet gelijk gehoor wordt gegeven aan mijn wens, hoe blijf ik daar dan relaxed onder?

Door bij mezelf te blijven 🙏. Verantwoordelijkheid te nemen voor mijn behoeften EN mijn gevoel. Om bij het voorbeeld te blijven: dat ik angst voel, is van mij. Evenals de keus om dat te laten voortduren (want natuurlijk kan ik het ook zelf doen of er iemand voor betalen). Dus ik zeg af en toe dat ik het fijn zou vinden als de trapleuning er komt. En laat los.

Wat vraagt dat van mij? In essentie: vertrouwen en overgave. Overgave aan hoe het is, want ik ga dus geen moeite doen om het zelf te veranderen. Vertrouwen in mijn kind, dat ze wel voorzichtig doet. Vertrouwen in mijn man, dat hij het ooit wel gaat doen. Maar bovenal: vertrouwen in mijzelf. Dat wat er ook gebeurd, het wel goed komt. Dat ik niet jammerlijk heb gefaald als moeder als ze toch een keer uitglijdt. Dat ik niet overal controle op heb – en dat ook niet hoeft. Dat ik ok ben, het goed genoeg doe en dat ik dit los mag laten ❤ .

Tegenwoordig kan ik in zo’n situatie ontspannen blijven. We hebben er geen ruzie over gekregen en de meiden maken er een spelletje van (wie het hardst op de billen kan glijden). En als er toch iemand valt; dan is dat zo. Maar dat is dan geen persoonlijk falen van mij.

Zou je ook wel meer willen kunnen loslaten? Bij jezelf kunnen blijven? En vertrouwen willen hebben? Daar kan ik je bij helpen – en dat doe ik graag 🙂. Maak gerust een afspraak voor een gratis intake, of doe mee aan de mini-retraite “Verbinden met jezelf” op zaterdag 19 maart van 11:00 tot 18:00. Een heerlijke dag die helemaal gericht is op het weer verbinden met je gevoel en ontdekken hoe je lichaam je daarbij constant de weg wijst. Je leest er alles over op deze pagina. En wil je meer weten of je aanmelden? Bel me gerust of stuur een mailtje naar selena@selenavanapeldoorn.nl. Je bent van harte welkom 🙏🌺!

Vrouwen zijn lastige wezens

Ik zie het mijn vader nog zo zeggen, hoofdschuddend terwijl hij weer achter de krant duikt en zich richt op iets wat zich wél rationeel laat benaderen. Mijn moeder was ondertussen in een emotionele bui naar boven gerend en ik stond middenin de woonkamer. Zes jaar, geschrokken en alleen met mijn gevoel.

En zo ontstond mijn masker naar de buitenwereld: sterk, onafhankelijk en rationeel vaardig. Als zesjarige was ik namelijk nog niet in staat om mezelf te geven wat ik zo nodig had: bedding. Een stel veilige armen, een knuffel en contact met iemand die MIJ zag.

Niet dat mijn ouders dat niet wilden; ze hadden er gewoon geen bewustzijn op. Wat dan weer met hun eigen achtergrond te maken heeft (want dit soort dingen worden vaak van generatie op generatie doorgegeven). Mijn verhaal gaat dan ook NIET over schuld, maar wel over gemis. En –vooral- over de weg naar heelheid.


De mannelijke energie als overlevingsstrategie

Als manier om mezelf te handhaven in het gezin waar ik vandaan kom, besloot ik (onbewust) dat ik net zo zou worden als papa. Slim, verstandig en mijn gevoelens goed onder controle. Als kind had ik niks met poppen, wel met bouwen en nog veel meer met bomen klimmen. Als tiener en jong volwassene liep ik met een grote boog om de hockeymeisjes heen, om aan te sluiten bij de nerds en Nirvana fans.  Als werkende vrouw voelde ik me prettig tussen de mannen op kantoor en had ik niks met het geroddel bij de koffieautomaat. En toen ik zwanger was, hoopte ik stiekem op een jongen (maar natuurlijk kreeg ik twee meiden 😁, met dank aan het Universum).

Ondertussen liepen relaties stuk en belandde ik in een burn out. En toen, op een grijze novemberdag zo’n 13 jaar geleden, viel het kwartje. Ik stond in mijn eerste familie opstelling en ik kreeg de uitnodiging om te buigen voor mijn moeder. En ik kon het niet. Mijn lichaam weigerde dienst, hoe hard mijn hoofd ook riep “dóe nou gewoon, dat is toch de opdracht!” en “stel je niet zo aan!”.

Dat was het begin van een lange, lange weg om thuis te komen bij mijn eigen sekse. Om me veilig (genoeg) te voelen bij vrouwen en daar rust te vinden. En eerlijk gezegd is dat soms nog steeds wel een zoektocht. Maar ik heb in de afgelopen jaren wél ontdekt hoe het is om werkelijk te kunnen leunen. Wat ervoor nodig is om beter los te kunnen laten. En om echt vertrouwen te hebben in jezelf; niet in wat je allemaal kunt, maar in wie je BENT. 

Het hoeft niet alleen

Leven vanuit die diepe rust en ontspanning, dat gun ik echt iedereen. Dus ben jij ook zo’n sterke vrouw, die altijd maar alles op wilskracht doet? Terwijl je diep van binnen voelt dat je er eigenlijk alleen voor staat? I hear you. En.. ik weet precies wat er nodig is om nu eindelijk WEL een echte verandering te bewerkstelligen. Want als je jezelf in dit beeld herkent, heb je hoogstwaarschijnlijk ook al heel wat gedaan aan persoonlijke ontwikkeling. En dat je dan ‘nog steeds’ niet helemaal gelukkig bent, ligt niet aan jou: er is iets anders nodig. Iets diepers, wezenlijkers, dat je (aanvankelijk) niet voor jezelf kunt doen. 

Wil je weten wat dat is? Maak dan nu een afspraak voor een gratis sessie, dan laat ik het je ervaren. Zodat je niet alleen cognitief maar ook gevoelsmatig heel helder hebt wat er nog ontbreekt – en wat dat nodig heeft. Het goede nieuws is dat je daar vervolgens echt geen jaren over hoeft te doen, als je maar weet waar de angel zit. Zo’n sessie is geheel vrijblijvend en vooral bedoeld om te onderzoeken wat jou het beste dient. Ben je nieuwsgierig? Stuur me dan een mail naar selena@selenavanapeldoorn.nl of app me op 0620057245 en dan neem ik contact met je op voor een afspraak. Je bent meer dan welkom!

Warme groet,

Selena

PS: in de nieuwste aflevering van mijn podcast “Van Hoofd naar Hart” ga ik in gesprek met William Wilson, systemisch coach. In ons gesprek ontdek je:

  • waarom het zo belangrijk is om je thuis te voelen bij je eigen sekse;
  • hoe we als kind op instinctieve manier onze plek binnen het gezin innemen en welke invloed dat nog heeft op ons volwassen leven;
  • wat we zijn kwijtgeraakt in onze individualistische cultuur en welk oeroud principe we weer in ere moge herstellen;
  • dat er in essentie maar twee oorzaken zijn voor een burn out en hoe je daarmee kunt werken;
  • welk diep verlangen er eindelijk wordt vervuld als kwetsbaarheid tussen mannen er gewoon mag zijn;
  • wat je als vrouw met veel mannelijke energie te doen hebt om beter los te kunnen laten en je werkelijk te verbinden met de ander;
  • wat ‘sexual grounding’ precies is en waarom dat zo helend kan zijn;
  • en dat je als ouder je kind niet kunt behoeden voor pijn, maar dat er iets wezenlijks is dat je wél voor ze kunt doen.

Luister hem nu via deze link. En heb je ervan genoten? Dan is het fijn als je de link naar de aflevering zou willen delen met je eigen netwerk. Zo help je om zoveel mogelijk mensen bewust te maken van deze waardevolle informatie over de patronen die ons vaak zo diepgaand beinvloeden. Alvast bedankt!

PPS: Op zaterdag 19 maart geef ik weer een dagretraite ‘Verbinden met jezelf’ bij Liv in de Leidse Hout. Een dag die helemaal gericht is op het weer verbinden met je gevoel en ontdekken hoe je lichaam je daarbij constant de weg wijst. Je leest er alles over op deze pagina en ook hoe je je kunt aanmelden. 

Van altijd moe naar diepe ontspanning: dit kun je leren van de natuur

Er is geen ontkomen aan: er gaat weer vanalles rond.
 
Zo heb ik vorige week vier nachten achter elkaar doorgebracht met overgevende kinderen, ontelbare zakdoeken en diverse blauwe plekken veroorzaakt door slapende armen en benen. En – zoals te verwachten- ging ik daarna zelf onderuit.

Oh joy 😒.

Maar het deed me wel iets beseffen. En voordat ik je vertel wat dat is, eerst even een korte bespiegeling op ons moderne leven.

Want misschien herken je wel dat gevoel van constant ‘aan’ staan. En dat zit hem niet alleen in de bekende to-do lijstjes die nooit af komen; het komt ook door alle prikkels waar we tegenwoordig aan zijn blootgesteld.

Ik hoorde laatst in een podcast dat de hoeveel prikkels die we nu op 1 dag te verwerken krijgen, hetzelfde is als wat iemand die in de Middeleeuwen leefde op zijn hele léven te verwerken kreeg. Even daargelaten of dat wellicht een beetje overdreven is; er zit wel een punt in.

Want dat doet dus iets met je. Kan niet anders.

En ik zeg het wel vaker: een van de dingen die in ieder geval gebeuren is dat het ervoor zorgt dat je voornamelijk in je hoofd gaat leven. Het is een begrijpelijke (en effectieve) manier om alles nog een beetje te kunnen managen. Want als je werkelijk zou vóelen hoe dat voor je is, en wat al die prikkels en to-do lijstjes met je doen…..dan zou het nog weleens moeilijk kunnen worden om op de oude voet te blijven functioneren.

Dat weet je onderbewuste ook wel. En dus blijven we gewoon maar doorgaan, omdat het nu eenmaal ‘moet’. Van onszelf, of omdat anderen dat verwachten.

Met als effect een bijna constant gevoel van vermoeidheid. Tegenwoordig is het bijna raar om níet moe te zijn, want dan heb je vast te weinig gedaan. Het is een soort culturele norm om dingen gedaan te krijgen, ‘nuttig’ bezig te zijn en bovendien krijgen we zelf ook op een bepaalde manier voldoening uit vinkjes te kunnen aftikken op die to-do lijst.

Maar ten koste van wat eigenlijk?

Nou, in de eerste plaats onze gezondheid. Ik vertel je waarschijnlijk niets nieuws als ik zeg dat voldoende rust en ontspanning belangrijk is voor (onder andere) je immuunsysteem. Dat weten we allemaal wel, maar ja: hoe dan?

En als moeder van twee, met een eigen praktijk en een verbouwing die nog steeds niet af is moet ik bekennen dat het mij de afgelopen maanden ook onvoldoende is gelukt om rust in te bouwen.

Gelukkig is daar dan nog dat lijf dat vanzelf gaat protesteren als het echt te gortig wordt. En die vier slapeloze nachten met de kinderen waren de genadeklap, waarna ik gedwongen was om dagen achter elkaar letterlijk plat te liggen.

Maar eigenlijk is dat wel te laat. Want niet alleen zit ik er niet op te wachten om ziek te worden: als ik heel eerlijk ben heeft de drukte van afgelopen weken er ook voor gezorgd dat ik minder heb kunnen genieten van alles. Tuurlijk, bij momenten wel, maar mijn dagen zijn toch vooral voorbij gevlogen in een waas van activiteit. En ja, ik heb veel gedaan gekregen.

Maar als mijn dochter kwam vragen of ik samen wilde spelen, was mijn antwoord vaker ‘nu even niet’ dan ‘ja’. Een afspraak met een vriendin in plannen moest een maand van tevoren – en werd dan ook vaak afgezegd omdat er iets tussen kwam. En mijn man die heb ik wel gezien (fijn, dat thuiswerken) maar echt samen iets leuks doen: mwah.

En werk? Daar krijg ik altijd energie van, omdat het echt voelt als mijn raison d’être. Als ik coach, dan ben ik er helemaal en ik geniet er altijd van. Maar ik weet ook: ik had nog veel meer gekund. Er zijn zoveel gave dingen die ik nog zou willen beginnen, maar waar ik niet toe kom…..gewoon vanwege een gebrek aan energie. Omdat ik te lang, te veel tegelijk heb willen doen. De bekende ballen in de lucht hoog houden – zonder ECHT te voelen wat mijn lichaam me aangaf.

Ja, dat gebeurd mij dus ook nog.

En dat brengt me bij het inzicht wat ik met je wilde delen. Eigenlijk is het meer iets wat ik me herinnerde, van zo’n 20 jaar geleden toen ik als studente culturele antropologie bij de Mapuche indianen in Chili mijn afstudeeronderzoek aan het doen was. En dat is: als mens hangt onze gezondheid af van onze relatie met de natuur – in de breedste zin van het woord.

De Mapuche zien ziekte en gezondheid als een rechtstreekse functie van onze relatie met onze omgeving – het ecosysteem waarin we leven maar waar we ook zelf deel van uitmaken. Is die relatie in balans dan zijn we gezond. Is er ergens in het systeem een disbalans, dan uit zich dat als ziekte (mentaal, emotioneel of spiritueel…..kan vanalles zijn). Ze kijken niet alleen naar wat er ‘mis’ is met het lichaam, maar ook naar waar iemand woont, hoe de sociale relaties zijn, voeding en –hier komt ie- het evenwicht tussen activiteit en rust.

Bovendien zien ze de mens niet als losstaand van de natuur, maar als onderdeel daarvan. En hierin zit een belangrijke les. Want als we wat meer mee zouden gaan met het ritme van de natuur, en daarmee dus ook ons eigen natuurlijke ritme, dan zou dat al een heleboel ellende voorkomen.

Maar hoe doe je dat dan, in het hectische moderne leven?

Ik voel een nieuwe aflevering van de podcast serie “Maar hoe dan?” opkomen, want deze blog is al veel te lang geworden😊 . Maar wat ik je nu nog wel wil meegeven is dit:

De herfst is eigenlijeen tijd voor diepe rust. Om los te laten, terug te blikken en achterover te leunen. Zodat je met een goede gezondheid en minder bagage de wintermaanden tegemoet kunt treden, in harmonie met jezelf 🙏🌺.

En vind je dat lastig om voor elkaar te krijgen in het dagelijkse? Snap ik. Maar kom dan op 27 november meedoen met de dagretraite “Verbinden met jezelf” die ik weer samen met Guido Madera ga geven. Een volle dag lang met je aandacht naar binnen. Uit je hoofd, in je lijf komen en stilstaan bij wat JIJ nu eigenlijk echt nodig hebt.

Meer informatie vind je hier en aanmelden kan door een reply op deze mail te sturen.  Zie ik je dan?

Warme groet,

Selena
0620057245

Nooit goed genoeg

Ik knipper even een paar keer met mijn ogen. Want na een paar witte wijntjes bij 34 C kun je iets nog weleens verkeerd begrijpen. Maar nee, het staat er echt:
 
“Ik vind jou een fijne interviewster en je stelde mooie vragen. Toch kan ik geen akkoord geven op de podcast, omdat ik bij het naluisteren voel dat het resultaat voor mij niet is hoe ik mijn praktijk wil neerzetten”.
 
Ik haal een paar keer diep adem….wat niet helpt. Er ontglippen me een paar woorden waar de kinderen veel te dichtbij voor staan. Om vervolgens ook nog eens een nacht slecht te slapen.
 
En toen viel het kwartje . Wát een geweldig voorbeeld!
 
Om twee redenen. De eerste is dat het dus helemaal niks zegt ‘hoeveel je al gedaan hebt’ aan je persoonlijke ontwikkeling. Nog steeds kun je jezelf flink in de weg zitten door die ene destructieve gedachte te geloven:
 
NIET. GOED. GENOEG.
 
Want nu zal niemand van jullie weten wie zij is of wat ze te bieden heeft. En het mooie, oprechte gesprek dat we hadden zal nooit de wereld in gaan – wat een gemiste kans!
 
Maar ik snap het wel. Want eerlijk is eerlijk: zichtbaar (lees: kwetsbaar) worden is doodeng. Daar is dan de vrouw met de zweep, die zegt dat het altijd beter kan. Nee, moét.
 
Die innerlijke stem die je constant opjaagt om nog beter je best te doen. Voor je kinderen, je man, je vrienden en je collega’s……om het maar zo goed mogelijk te doen allemaal.
 
Vermoeiend. En frustrerend.
 
De tweede reden waarom dit zo’n goed voorbeeld is, gaat over wat mij na het lezen van dit berichtje gebeurde. Ik schoot namelijk flink in mijn hoofd. ‘Wat nu? Hoe los ik dit nou weer op?’ Mijn mooie planning werd in de war geschopt……stress!!!
 
Want ik had tenslotte wel beloofd dat er deze week een nieuwe podcast online zou komen (wist jij allang niet meer hè. Maar ik wel 😏). En bovendien had ik al een dikke vier weken niks meer verstuurd. Dus. Aan de bak!
 
Resultaat: een verloren middag tussen niet-uitgepakte koffers, twee versies van deze blog die allebei ‘niet-goed-genoeg’ waren (ja, je mag lachen). Frustratie. Opbouwende spanning. Werden versie drie en vier niet beter van.

En toen floepte ik eruit. Mede doordat mijn man heel droog opmerkte “zo, is ze er weer?”. Maar vooral doordat ik gestopt ben met ‘doen’ en even ben gaan zitten. En toen kon voelen wat het eigenlijk met MIJ deed en dat ik MEZELF IETS ANDERS GUN. Namelijk: genieten van de laatste vakantieweek met de kinderen, rustig opstarten qua werk en niks haasten.
 
Dat is waarom ik dit met je wilde delen. Ten eerste to ‘walk the talk’ want ja, mij gebeurt het ook nog en nee, dat geef ik liever niet toe want dat staat niet professioneel. Ofzo. Maar het is wel echt en wie weet vind je er wat herkenning in.
 
Ten tweede wil ik je hiermee ook een voorbeeld geven van hoe je weer terug kunt komen bij jezelf, als je per ongeluk weer even gelooft dat die strenge stem gelijk heeft. Zodat jij je ook niet meer zo gek laat maken dat je strak staat van vermoeidheid en frustratie.
 
Je hoeft alleen maar te weten waar de angel zit – en hem eruit te halen. Is dat makkelijk? Nee. Lukt ook niet altijd. Maar die keren dat het wel lukt, zijn goud.
 
Lieve groet,
 
Selena
 
 
PS: Ik weet wel dat die strenge stem er waarschijnlijk een stokje voor gaat steken, maarrre…..nu alles weer begint: pak EERST voldoende tijd en rust voor jezelf. Gelijk in de 5de versnelling hoeft echt niet. En bovendien is -zoals ik net in Slovenië ontdekte-  vooral bergopwaarts is de 1ste versnelling meestal een stuk effectiever 😏.
 

Dit had ik beter niet kunnen doen

Naar adem snakkend en met één hand aan een touw boven mijn hoofd, kijk ik naar beneden. Tussen het gevlochten touw en het bladerdek door zie ik ergens ver onder me de grond. Nog een paar stappen naar het plateau, waar mijn oudste dochter al ongeduldig staat te wachten.

Met een laatste krachtsinspanning til ik de jongste omhoog, die bij de aanblik van de lange glijbaan gelijk roept “nee mama, dat wil ik niehiehieeeeeeeet!”. Wist ik wel. Maar ja, ze móest en zou mee.

Dus ik weer vier touwtunnels naar beneden, deze keer met een paar beentjes om mijn middel geklemd en een paar handen om mijn keel (“lieverd, hou mama eens bij de schouders vast, zo kan ik niet ademen”).

Eenmaal veilig op de grond is daar een hele boze, huilende 6 jarige. Want ik had beloofd dat ik met haar mee zou gaan van de glijbaan. En dit is niet de eerste teleurstelling die ze die dag te verwerken had. In tegenstelling tot 35 jaar geleden (toen ik in de Apenheul was en waarvan ze foto’s had gezien), zaten de doodskopaapjes nu namelijk achter tralies-  in plaats van op haar hoofd.

Bovendien hadden we een half uur gelopen om op de bewuste speeltuin te komen, mocht ze geen ijsje als lunch en hadden mijn ouders (die mee waren) net gezegd dat ze eerder naar huis gingen omdat ze moe waren.

Ik snapte het dus wel, dat ze helemaal los ging. Flink stampvoetend en met de tranen over de wangen rollende gilde ze “maar mama, je had het belóófd!!!”.

Bijna ging ik het uitleggen. Dat ik haar zusje niet alleen naar beneden kon laten klimmen, dat ik echt te groot was voor die krappe buis en dat ik wel snapte dat ze teleurgesteld was maar dat er toch ook andere leuke dingen waren die we konden doen?

Zou jij dat ook doen? Ja toch?

Want zo gaat dat. Vooral als er gevoelens zijn die we als minder prettig ervaren. Met de beste bedoelingen gaan we dan -onbewust-  totaal over de beleving van onze kinderen heen. Vertellen we ze dat ze niet teleurgesteld/boos/verdrietig/bang hoeven te zijn, want….. En dat is hoe ze leren hun gevoel te onderdrukken. Binnen te houden. Of zichzelf er de schuld van te geven.

Precies zoals dat ook met ons zelf is gebeurd. Want wie had er ouders die echt ruimte konden geven aan frustratie? Die aanwezig konden zijn bij alle emoties die je had, zonder op te willen lossen of weg te wuiven? Dat bedoel ik. En dat ligt er niet aan dat je ouders niet van je zouden houden of het ‘fout’ hebben gedaan. Ze wisten gewoon niet beter.

Maar ondertussen stond jij er wel alleen voor met al die intense gevoelens. Dus wat er dan gebeurd is dat je leert om vooral in je hoofd te gaan leven. En met dat hoofd gaat proberen om je emoties te managen. Wat niet alleen heel vermoeiend en verwarrend is, maar ook uiteindelijk niet werkt. En dat laat je lichaam je dan vanzelf wel een keer weten, met allerlei pijntjes en – als je maar lang genoeg doorgaat – een burn out.

Herkenbaar?

Wat nodig is, is dus dat je leert hoe je wérkelijk bij alles wat je voelt aanwezig kunt zijn. Daar ruimte aan kunt bieden, zonder erin weg te zinken. Want alleen zo krijg je toegang tot wat dat lijf je allemaal te vertellen heeft – en kun je meer gaan leven vanuit ontspanning en vertrouwen, in plaats van constant hard je best doen. Pijn, ongemak en teleurstelling horen nou eenmaal bij het leven en echte vrijheid ligt in het leren surfen op de golven van AL je emoties.

En kun je allemaal wel weten, maar zie daar nog maar eens aan te denken in the heat of the moment. Toevallig lukte me dat die middag op de Apenheul. Ik keek naar mijn intens boze en verdrietige dochter, slikte alle uitleg in en zei: “Zo, wat ben jíj boos zeg.”

“Jahahaaaaaa…….”, zei ze met hangende schoudertjes en trillende onderlip. In mijn hoofd was ergens een stem die riep dat het mijn schuld was. En achter me hoorde ik mijn moeder tegen mijn vader (die er niks van snapte, al dat gedoe) zeggen “ja, ze had het beloofd….”.

Maar dat was achtergrondruis. Ik trok haar op mijn schoot en zei: “Het is ook stom. En je moest ook al zo ver lopen. En je kon geen aapjes aanraken.” Haar lichaam begon nog meer te schokken en met diepe snikken vertelde ze hoe dat voor haar was. En ik hield mijn mond.

Vervolgens sprong ze van schoot en liep met nieuwe energie richting het volgende apenverblijf.

Et voilá. Zo simpel kan het zijn. Wat heel makkelijk had kunnen ontaarden in zwaar drama, gevoelens van schuld (van mij) en eenzaamheid (van haar) was een moment van verbinding geworden. En daarna kon ze weer vrolijk verder. Want emoties willen niet opgelost, uitgelegd of onder het tapijt geschoven worden. Ze willen gezien worden. Gevoeld worden. Ruimte krijgen.

Maar hoe doe je dat dan? Tja, je kunt dat pas voor je kinderen doen als je het eerst en vooral voor jezelf kunt. Als die innerlijke zweep er niet meer overheen gaat zodra je iets ‘fout’ doet, maar dat ook die achtergrondruis wordt. Als je in staat bent om jezelf te zien, mildheid te voelen en niet meer zo triggert op wat anderen vinden.

En dan nog lukt het lang niet altijd. Want een paar uur later stapten we in de auto voor de rit van 1,5 uur naar huis, en toen we de snelweg opreden bleek dat de dvd schermpjes kapot waren……Chaos en gegil op de achterbank- gevolgd door geschreeuw van mij. Ik had het niet meer in me. Niks geen verbinding en begrip maar gewoon-doen-wat-ik-zeg. NU.

Tja. Niks menselijks is mij vreemd. Maar ik straf mezelf daar niet meer voor af. Wel is het een teken dat ik dus echt toe ben aan vakantie. En die neem ik dan ook. We gaan 4 weken kamperen in de bergen van Slovenië en in de volgende blog ga je lezen of dat ook echt zo leuk was als ik nu denk 🙂.

Ik wens je een hele fijne zomer waarin je ook echt wat bijkomt van alles…..of je nou thuis blijft, ook gaat kamperen of een pretpark moet overleven. Het goede nieuws is dat je in ieder geval niks hoeft op te lossen: voelen is genoeg.

Lieve groet,

Selena

PS: veel vrije tijd en zin in inspiratie? Ik ken nog een goede podcast die je zou kunnen luisteren 🙂…

Deze eigenschap is alles wat je nodig hebt

“Wat nou als het wéér niet lukt”?

Ze bijt op haar onderlip om de opkomende tranen tegen te kunnen houden. Zonder veel succes.

Op haar intakeformulier lees ik dat ze al heel wat energie heeft gestopt in haar persoonlijke ontwikkeling: EMDR, een psycholoog (na een burn out), yoga, loopbaan coaching en een mindfulness training. En alles heeft wel wat gebracht, maar die kritische innerlijke stem is er nog steeds.

Ik zit tegenover haar en zie hoe ze denkt (maar niet zegt): “Wat als het MIJ weer niet lukt? Als ík het gewoon niet kan?”.

“Wat is ‘het’?”, vraag ik.

Lichte verwondering. Stilte. Diepe denkrimpels.

Ik vind het echt fascinerend hoe we het vaak zo makkelijk vinden om te benoemen wat we níet meer willen, en hoe moeilijk het blijkt te zijn om te verwoorden wat we nou eigenlijk precies WEL willen bereiken (en ik zeg ‘we’, omdat ik mezelf hier ook nog regelmatig op betrap). Het lijkt wel alsof we gewoon geprogrammeerd zijn om te zien wat er allemaal mis is. En als je daar dan bewustzijn op krijgt, kun je je weer schuldig voelen over dat je zo ondankbaar bent….pffff.

Ons meest diepe verlangen
Maar ik dwaal af. Terug naar ‘het’. Dat diep weggestopte verlangen om blij te zijn met jezelf. Om werkelijk van jezelf te kunnen houden. Dus níet als een soort mantra jezelf daarvan te proberen te overtuigen (omdat je ergens hebt gelezen dat ‘zelfacceptatie de sleutel is’ en dat het de bedoeling is dat je ‘alles er helemaal laat zijn’😝 ) Nee, ik bedoel echt kunnen VOELEN, diep van binnen, hoe leuk en mooi en lief je bent. Dat je ertoe doet. Goed genoeg bent.

Bij mij lopen de tranen over mijn wangen iedere keer als iemand bij dat gevoel komt. Bij die diepe kern van liefde voor zichzelf. Als er verzachting is, een glimlach en diepe ontspanning. Al is het maar heel even en voor dat ene moment: dat is goud.

Want het is er dus. Ook in jou. Je kunt erbij wanneer je maar wilt – als je eenmaal hebt ontdekt hoe. En het grappige is: het is echt veel dichterbij dan je nu denkt. Het voornaamste wat je te doen staat, is nieuwsgierig zijn. Gaan ontdekken hoe je lichaam je constant de weg wijst. Zodat je niet meer zo hard je best hoeft te doen, maar veel meer vanuit ontspanning kunt gaan leven.

Ik laat je met alle liefde ervaren hoe dat werkt. Word ik ook weer heel blij van namelijk 🙂. Dus ben je benieuwd, dan weet je me te vinden (en maak je een afspraak voor 15 juli heb je dan ook nog de zomerkorting van 100 euro te pakken – laatste kans!).

Nieuwe aflevering van de podcast
Zó leuk vind ik dit. Ieder keer weer heb ik heerlijke gesprekken met mensen, waarin ik mijn eigen enthousiasme mag delen en waarin ik zelf ook weer geïnspireerd raak. Wat een feest. Ook deze keer was het weer genieten tijden de opname. Ik praat in de nieuwste aflevering met collega Sirpa van der Steen–Ilsink, verbindingscoach. In ons gesprek ontdek je:
  • dat alles uiteindelijk draait om verbinding; die met jezelf én met anderen;
  • hoe we onze gevoeligheid soms moeten uitschakelen om te overleven;
  • dat de angst voor het oordeel van een ander ons behoorlijk af kan remmen;
  • welke eigenschap onmisbaar is als je echt jezelf wilt zijn;
  • dat alles wat je voelt klopt en je mag leren om daarop te vertrouwen;
  • hoe je grootste pijn de ingang kan zijn naar een dieper contact met jezelf;
  • en dat ook een straatmeid kan ontdekken wie ze werkelijk is – zolang ze haar nieuwsgierigheid maar blijft volgen.
Je luistert hem in de browser via de website of op Spotify. En als je het een leuke aflevering vindt, deel hem dan op je social media of in een persoonlijk bericht naar je netwerk: zo help je steeds meer mensen ontdekken hoe waardevol het is om echt naar je gevoel te leren luisteren. Alvast bedankt!

Lieve groet,
 
Selena

PS: bijna zomervakantie, dus als jouw leven een beetje lijkt op dat van mij dan ben je nu druk met het afronden van alles – kinderen bijna vrij, laatste loodjes op werk, vakantie regelen etc. Het laatste wat je kunt gebruiken is dus nog iets op je ‘to-do’ lijstje. Tegelijkertijd: hoe fijn is het om te weten dat je na de zomer nu eens écht aan de slag gaat om wat liever te worden voor jezelf? Dat je daar tijd en aandacht voor gaat nemen?

En wel met een stok achter de deur –  omdat je al een afspraak hebt staan met mij 🙂? Je weet dat het er anders toch niet van komt – en boek je vóór 15 juli je gratis sessie alvast in, dan profiteer je dus nog van die 100 euro zomerkorting op een traject mocht je besluiten door te willen. Ook als die gratis sessie pas in september plaatsvindt. Zonde om die te laten liggen, toch?

Kun jij met blote billen op een mierenhoop blijven zitten?

Gewoon aanwezig blijven. Bij alles wat er is. Hoe moeilijk kan dat nou helemaal zijn?“. 

Dat dacht ik, toen ik 22 jaar geleden ergens in de bossen van Californië van een leermeester de opdracht kreeg ‘to just sit with it’. Simpel toch?

Ongeveer net zo simpel als met blote billen bovenop een mierenhoop gaan zitten. Van die rode mieren, die ook flink bijten. Je instinct is dan namelijk niet om te blijven zitten. En als het om emoties in jezelf gaat die niet direct heel fijn zijn, dan is de reactie om daar zo snel mogelijk bij weg te willen een hele normale. Alleen niet zo helpend.

Want ze zijn er nou eenmaal, die lastige emoties en gevoelens. En ze zijn er niet voor niks. De kunst is, om niet reactief direct op te springen en gillend weg te rennen, maar te blijven zitten. Nieuwsgierigheid te ontwikkelen naar wat ze je te vertellen hebben; over jezelf, en je relatie met de wereld om je heen. 

Waarom? 

Omdat je anders het grootste deel van je leven (en je energie) blijft besteden aan het vermijden van vervelende gevoelens en het najagen van plezier. En dat is niet alleen heel vermoeiend, maar ook onvrij. 

Nou hoef je natuurlijk helemaal niet zo’n Zen monnik te worden die alles wat het leven over hem uitstort met een vriendelijke glimlach van zich af laat glijden. Je mag bijvoorbeeld best boos worden, flink stampvoeten, even lekker uithalen naar een paar kussens. Dat zou ik je zelf aanraden als het om boosheid gaat, want die energie van woede heeft beweging nodig om te ontladen (en niet vast te gaan zitten in allerlei fysieke klachten of depressie). Maar daarna dan gaan zitten en voelen wat er bij jou van binnen allemaal is, daar echte aandacht voor hebben zonder ervoor weg te rennen, DAT is zelfliefde. Dan ben je namelijk werkelijk aanwezig bij jezelf – met alles wat er is.

Bonus: dan heb je trouwens ook veel meer kans om te ontdekken waar zo’n lastig gevoel nou echt over gaat – en wat het nodig heeft. Je ontdekt dan als het ware wat je werkelijke behoefte is, onder al die emotie. En als je dat eenmaal weet, dan wordt het een stuk makkelijker om daar ook voor te gaan zorgen. 

In de nieuwste aflevering van de podcast praat ik met lichaamsgericht therapeut en leraar Zijnsoriëntatie Marlies Roosendaal over hoe je dat nou eigenlijk doet, dat zitten met jezelf. Je luistert de aflevering hier

Liever zelf ervaren? Kom dan naar de workshop “Liever worden voor jezelf” die ik op zondag 19 juni weer geef bij Liv in de Leidse Hout. Meld je aan door te mailen naar selena@selenavanapeldoorn.nl. Je bent van harte welkom!

Lieve groet,

Selena

Echt zijn is doodeng

Authentiek zijn.

Als doel scoort het hoog op het wensenlijstje, vooral bij mensen die al iets aan persoonlijke ontwikkeling hebben gedaan. Het is ook zo’n prachtig woord, “authenticiteit”, en het klinkt als iets wat mooi en goed en nastrevenswaardig is.

Maar….maar wat BEDOELEN we daar nou eigenlijk precies mee? En waarom zou je dat willen, ‘authentiek zijn’?

Eerst maar even het antwoord op de eerste vraag. Als begrip is het behoorlijk vaag, en ik denk dan ook dat iedereen er zo zijn eigen invulling aan geeft. Voor mij betekent het ECHT zijn. Nu lijkt dat misschien heel simpel, maar dat is het lang niet altijd. Want, hoe vaak vertel jij iemand wat je ECHT denkt? Hoe vaak deel jij wat er echt in je omgaat, ook die dingen waar je niet blij mee bent van jezelf? En hoe vaak luister jij naar wat je diep van binnen weet dat er nodig is – maar wat je lastig of eng vindt om te doen?

Dat bedoel ik.

Die vriendin vertelt je heel enthousiast over haar nieuwe baan, en jij ziet al aankomen dat ze daar doodongelukkig in gaat worden. Zeg je dat dan? Of hou je je mond omdat je de sfeer niet wilt bederven en bang bent dat ze jou stom vindt als je je uitspreekt?

Je bent eigenlijk hartstikke onzeker over die presentatie die je moet geven op je werk; deel je dat met de mensen om je heen en vraag je om hulp? Of zet je je kaken op elkaar en ga je nog harder werken en doe je het wel alleen?

Je weet echt wel dat je rust en tijd voor jezelf nodig hebt en je hebt visioenen van een weekendje alleen of met een vriendin naar Madeira , maar ja, de kinderen…..die arme man…..je werk…..etc.

En nou komt ie: het een is niet beter dan het andere. Echt niet. Waar ik het over heb als ik zeg “echt zijn”, is dat JIJ in ieder geval IN JEZELF heel helder hebt en kunt voelen wat er speelt. Dat je bewustzijn hebt op je eigen beweegredenen, en zo ook een keuze kunt maken wat je ermee wilt doen. Of niet doen. In overeenstemming met wat jij belangrijk vindt en hoe jij je leven in wilt delen. Wat klopt – VOOR JOU.

Want als je voornamelijk dingen doet die ‘moeten’ en gedreven wordt door je eigen onbewuste patronen, dan is dat dodelijk vermoeiend. En je wordt er ook geen blij mens van. Waar het om gaat is leren hoe je kunt leven in overeenstemming met wie jij ECHT bent. Van binnen. Zodat je met ontspanning en vertrouwen van je leven kunt genieten (en dat is trouwens het antwoord op de ‘waarom’ – vraag 🙂).

En je lichaam wijst je daarin, zoals altijd, de weg. In de nieuwste aflevering van de podcast praat ik met lichaamsgericht therapeut Els de Ruijter over hoe je echter kunt zijn in je leven. Je beluistert hem door op deze link te klikken.

LAATSTE 2 PLEKJES VOOR DAGRETRAITE “VERBINDEN MET JEZELF”

Heb je zo’n authentieke behoefte aan serieuze tijd voor jezelf 🙂? Dan heb je nog een laatste kans om aanstaande zaterdag aan te sluiten bij de mini-retraite in de Leidse Hout. Samen met mindfulness trainer Guido (te beluisteren in een eerdere aflevering van de podcast) heb ik een prachtig programma voor je samengesteld met de pareltjes uit lichaamswerk en mindfulness. Je ontdekt tijdens deze dag hoe je:

  • vriendelijker wordt voor jezelf;
  • meer rust krijgt in je hoofd en in je lijf;
  • beter kunt ontspannen bij hoe het is;
  • met je ademhaling kunt werken om jezelf letterlijk en figuurlijk meer lucht te geven;
  • beter bij jezelf kunt blijven, ook in uitdagende situaties.

Meer over het programma en alles praktische informatie lees je hier. En wil je meedoen? Meld je dan direct aan want er zijn nog maar 2 plekjes vrij!

Lieve groet,

Selena

 

PS: Er komt ook nog een workshop van mij aan op 27 juni, die helemaal gaat over liever worden voor jezelf en hoe je lichaam je daarbij helpt. Dus als het de 12de niet uitkomt dan is er nog een herkansing. Hierover later meer.